در اين تعليم نبوى، چنانكه جامعه صالح و امن ترسيم گرديده، راه رسيدن به آن نيز ارائه شده است. در جامعه امن طبقه حاكم از مردم فاصله ندارند، و توده‌هاى مردم هر گاه لازم باشد به دولتمردان دست‌رسى دارند، و دربانان و نگهبانان مانع آنها نيستند.

همچنين اقويا و توانمندان نمى‌توانند ناتوانان و ضعيفان را ببلعند و در پنجه خود گلويشان را بفشارند. اين دو موضوع با يكديگر پيوندى ناگسستنى دارد. اگر حكومتها درهاى دار الحكومه‌ها را به روى مردم بستند و دربان و حاجب گماردند و هركس نتوانست به دادرسى نزد آنان رود و عرض حال كند، طبيعى است كه توانمندان بر توده‌هاى مردم تسلّط مى‌يابند و ناتوانان را مى‌خورند.

در جامعه امن، مردم در زندگى، از همه جهات، تأمين دارند، حوادث، پيش آمدها، ضررها، زيانها، كمبودهاى طبيعى و انسانى و ... موجب نگرانى افراد نيست، زيرا كه مردم تأمين كافى دارند، و دولتها مردم را تأمين مى‌كنند، و ضرر و زيانها و خسارتها جبران مى‌گردد.

امام صادق «ع»:

* من مات و ترك دينا، فعلينا دينه و الينا عياله ...[٢]

- هركس بميرد و دينى داشته باشد، اداى دين او و نگاهدارى از عيال او بر

[١] -« كافى» ١/ ٤٠٦؛« الحياة» ٢/ ٤٩٠؛ فارسى آن ٢/ ٤٨٢.

[٢] -« كافى» ٧/ ١٦٧؛« الحياة» ٢/ ٤٨٧؛ فارسى آن ٢/ ٤٧٩.