*- عمّار السّاباطى: فقلت لابى عبد اللّه «ع»: جعلت فداك، فما نتمنّى اذا ان نكون من اصحاب الامام القائم فى ظهور الحقّ، و نحن اليوم فى أمامتك و طاعتك أفضل أعمالا من أعمال اصحاب دولة الحق؟ فقال: سبحان اللّه، أما تحبّون ان يظهر اللّه- عزّ و جلّ- الحقّ و العدل فى البلاد، و يحسن حال عامّة العباد، و يجمع اللّه الكلمة، و يؤلّف بين قلوب مختلفة، و لا يعصى اللّه- عزّ و جلّ- فى ارضه، و يقام حدود اللّه فى خلقه، و يردّ اللّه الحقّ الى اهله، فيظهروه حتى لا يستخفى بشى‌ء من الحقّ مخافة احد من الخلق ...[١]

- عمار ساباطى مى‌گويد: به امام صادق «ع» گفتم: فدايت گردم چرا ما در اين زمان، آرزو كنيم كه از ياران امام قائم در دوران آشكارى حق باشيم، و حال آنكه ما در اين روزگار كه در (دوران) امامت شما و پيروى از شما بسر مى‌بريم، كارهايمان افضل از اعمال ياران دولت حق است؟ امام گفت: سبحان اللّه! آيا دوست نداريد كه خداى بزرگ حق و عدالت را در آباديها آشكار سازد، و حال عموم مردم را بهبود بخشد، و وحدت كلمه پديد آورد، و افكار ناسازگار را سازگار كند، و خداى در زمين معصيت نشود، و حدود الهى ميان مردم اجرا شود، و خداوند حق را به اهلش بازگرداند، و ايشان آن را آشكارا كنند، تا اينكه هيچ‌چيز از حق، براى بيم از هيچيك از مردمان، پنهان نگهداشته نشود؟

امنيت اجتماعى از اين رهگذرها تأمين مى‌شود: حق و عدل آشكار مى‌گردد، حدود الهى جارى مى‌شود، دلها يكى و ايدئولوژيها يگانه مى‌شود، و كمترين حق به دليل ترس از افراد و اشخاص پوشيده نمى‌ماند. اين فراز از تعليم امام صادق «ع» با

[١] -« كمال الدين» ٢/ ٦٤٦.