* اللّهم فكما نصب نفسه عرضا فيك للأبعدين ... مع ما يتجرّعه فيك، من مرارات الغيظ الجارحة بمواس القلوب، و ما يعتوره من الغموم، و يفرغ عليه من احداث الخطوب، و يشرق به من الغصص الّتى لا تبتلعها الحلوق، و لا تحنو عليها الضلوع، من نطرة الى امر من امرك، و لا تناله يده يتغييره و ردّه الى محبتك ...[١]

- خدايا، او خود را، در راه تو، آماج تير دشمنان قرار داده است ... و چه بسيار خشمهاى دلخراش كه كه براى رضاى تو فرومى‌خورد، و چه غمها كه به جان او هجوم مى‌آورد، و چه حادثه‌ها كه در كنار او واقع مى‌شود، و چه غصه‌هاى گلوگير و فوق تحمل كه عارض او مى‌گردد، هنگامى كه مى‌بيند احكام تو بر جاى مانده است (و بدانها عمل نمى‌شود) و او در حال غيبت نمى‌تواند آنها را چنانكه مورد رضاى تو است به انجام برساند ...

در احاديثى زندگى امام در دوران طولانى غيبت و غمها و رنجها و دردهاى او، به پيامبرانى چون حضرت ايوب «ع» همانند شده است‌[٢]. ايوب پيامبر «ع» هفت سال شكيبايى ورزيد و دردهاى فراوانى را تحمل كرد، و قرآن كريم او را «صابر» خواند: «... إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ‌[٣]»:. .. او را بنده‌اى صابر يافتيم. او كه همواره رو به درگاه ما داشت چه نيكو بنده‌اى بود».

[١] -« بحار» ٨٥/ ٢٣٢ چاپ: مكتبة الاسلاميه، تهران؛« مكيال المكارم» ٢/ ٩٠- ٩١.

[٢] -« مكيال المكارم» ١/ ٢١٨.

[٣] - سوره ص( ٣٨): ٤٤.