* ... ثمّ يقبل إلى الكوفة فيكون منزله بها، فلا يترك عبدا مسلما الّا اشتراه و اعتقه، و لا غارما إلّا قضى دينه، و لا مظلمة لأحد من الناس إلّا ردّها، و لا يقتل منهم عبد إلّا ادّى ثمنه، دية مسلّمة إلى اهلها، و لا يقتل قتيل إلّا قضى عنه دينه و ألحق عياله فى العطاء، حتى يملا الارض قسطا و عدلا ...[١]

- ... سپس (امام مهدى «ع») به كوفه، درآيد، و در آنجا مسكن گزيند، و هربرده مسلمانى را (در صورتى‌كه باقيمانده باشد) بخرد و آزاد كند و دين بدهكاران را بپردازد، و مظلمه‌ها و حقهايى كه بر گردن كسان است (به صاحبان حق) بازگرداند، كسى كشته نشود مگر اين‌كه بهاى آن را (كه ديه است) به صاحبانش تسليم كند، و آن‌كس كه كشته شد بدهيش را بپرازد، و (زندگى) خانواده او را تأمين كند، تا سراسر زمين را از عدل و داد بيآكند ...

تأمين زندگى و رفاه تا اين پايه است كه اگر از مسلمانان كسى هنوز در بردگى مانده بود به دست امام خريده مى‌شود و آزاد مى‌گردد. اگر كسى بدهكارى داشت بدهى او پرداخت مى‌شود. هركس حقى و حقوقى از ديگران بر گردن داشت ردّ مى‌شود. اگر بنده‌اى قصاص شد ديه او به صاحبش پرداخت مى‌گردد. هركس به دليل جرمى به اعدام محكوم شد بدهكاريهاى او پرداخت مى‌شود، و پس از اعدام وى زندگى خانواده‌اش همسان و هم‌سطح ديگر مردم تأمين مى‌گردد. و اينها همه براى اجراى عدالت دقيق در سراسر آباديهاى زمين است. يعنى عدالت در آن دوران چنين مفهومى عميق و گسترده و

[١] -« تفسير عياشى» ١/ ٦٦؛« بحار» ٥٢/ ٢٢٤.