لا يا مولاى إلّا انّى سمعت بخروج إمام منكم يطهّر الأرض من الفساد و يملأها عدلا كما ملئت جورا، فقال: يا دعبل! الامام بعدى محمد إبنى، و بعد محمد إبنه على، و بعد على إبنه الحسن، و بعد الحسن إبنه الحجّة القائم المنتظر فى غيبته، المطاع فى ظهوره، لو لم يبق من الدنيا إلّا يوم واحد لطوّل اللّه- عزّ و جلّ- ذلك اليوم، حتى يخرج فيملأ الأرض عدلا كما ملئت جورا ...[١]

- دعبل خزاعى مى‌گويد: قصيده خود را[٢] در حضور امام ابو الحسن الرضا «ع» خواندم، چون به اين ابيات رسيدم:

امامى از آل محمد «ص»، بيقين، خروج خواهد كرد، او به تأييد اسم اعظم الهى و بركات نصر آسمانى به پا مى‌خيزد.

او حق و باطل را از هم جدا مى‌كند، و همه را، بر شادخواريها، و كين توزيها، كيفر مى‌دهد.

امام رضا «ع» بشدت گريست، آنگاه فرمود: «اى دعبل! روح القدس به زبان تو سخن گفته است. آيا مى‌دانى اين امام چه كسى خواهد بود؟» گفتم: نه (شخص او را نمى‌شناسم)، ليكن شنيده‌ام كه امامى از شما آل محمد «ص» خروج مى‌كند، و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند. امام رضا «ع» فرمود:

«پس از من، فرزندم محمد امام است. پس از محمد فرزندش على امام است. پس از على (هادى) فرزندش حسن امام است. و پس از حسن (عسكرى)، فرزندش، حجت قائم خواهد بود. اوست كه در زمان غيبت چشم‌به‌راه اويند، و در زمان ظهور همه مطيع او گردند. او زمين را پر از قسط و عدل مى‌كند، پس از آنكه پر از جور و ستم شده باشد ...»

شعر دعبل، شاعر بزرگ شيعى، برداشت عمومى جامعه آن‌روز از امام موعود «ع»

[١] -« كمال الدين» ٢/ ٣٧٢؛« خورشيد مغرب» ٢٩٦ و ٢٩٧.

[٢] - مقصود قصيده تائيّه معروف است.