و رنگ و زبان و مذهب و سرزمين، و داراى هرنوع عقيده و مرام و مسلك و اخلاق، با يكديگر در بسيارى از خصوصيات انسانى و نيازهاى طبيعى برابرند، و در اصل ارزشى يكسان دارند و همه افراد نوع انسانى عضو جامعه بزرگى هستند كه جامعه بشرى نام دارد.

اين مساوات در قرآن و احاديث مطرح گرديده و روشن گشته است:

قرآن كريم:

* يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى‌ وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ ...[١]

- اى مردمان! ما شما را از مردى و زنى آفريديم، و به صورت ملتها و قبيله‌ها درآورديم، تا با يكديگر آشنا شويد (نه آنكه تفاخر كنيد و بزرگوارى فروشيد كه بزرگوارى انسان به مليّت و قبيله و رنگ و نژاد نيست) و همانا بزرگوارتر از ميان شما در نزد خدا آن‌كس است كه پرهيزگارتر باشد ...

در اين آيه و امثال آن، بر همسانى و برابرى افراد نوع انسان تأكيد شده است، و هرگونه امتياز، برترى و طبقه برتر و ممتاز در جامعه انسانى نفى گرديده است؛ و فضيلت و برترى از آن تقوا شمرده شده است. و اين امتيازى آخرتى و خدايى است و پس از مرگ مايه برترى و امتياز است، و در اين زندگى عامل هيچگونه امتياز اجتماعى و طبقاتى نيست.

در تعاليم نبوى نيز درباره اصل محورى مساوات احاديثى رسيده است:

پيامبر اكرم «ص»:

* إنّ الناس من عهد آدم إلى يومنا هذا مثل أسنان المشط، لا فضل للعربىّ على‌

[١] - سوره حجرات( ٤٩): ١٣.