زنان نيز در آن دوران سعادت‌بار، در شناخت مبانى دين به پايگاه بلندى مى‌رسند، و عالمان و فقيهان و دين‌شناسان در طبقه زنان پديد مى‌آيند، بدانپايه كه مى‌توانند در خانه‌هاى خود با قانون قرآن و آيين اسلام به قضاوت بنشينند. روشن است كه قضاوت براساس قرآن و سنت كارى دشوار است، و آگاهى و شناخت عميق و گسترده از آيات و احاديث لازم دارد. در آن دوره دانايى و دين‌شناسى به مرزى مى‌رسد كه زنان جامعه نيز به چنين كار بزرگى مى‌توانند دست يازيد.

امام باقر «ع»:

* و تؤتون الحكمة فى زمانه، حتى انّ المرأة لتقضى فى بيتها بكتاب اللّه تعالى و سنّة رسول اللّه «ص».[١]

- در زمان حكومت مهدى «ع»، به همه مردم، حكمت و علم بياموزند، تا آنجا كه زنان در خانه‌ها، با كتاب خدا و سنت پيامبر، قضاوت كنند.

مدارسى كه براى آموزشهاى عمومى در سطح جامعه‌ها تشكيل مى‌شود، آموزگاران فراوانى لازم دارد. آموزگاران در درجه نخست شيعيان هستند كه دانشها را از امام خود فرامى‌گيرند، و سپس به ديگران مى‌آموزند.

امام على «ع»:

* كانّى انظر الى شيعتنا بمسجد الكوفة قد ضربوا الفساطيط يعلّمون الناس القرآن ...[٢]

- گويا شيعيان را مى‌بينيم كه در مسجد كوفه خيمه‌ها برافراشته‌اند و به مردم‌

[١] -« غيبت نعمانى»/ ٢٣٩؛« بحار» ٥٢/ ٣٥٢؛« خورشيد مغرب»/ ٣٢.

[٢] -« منتخب الاثر»/ ١٧١.