در راه هدف ارزشمند و انسانى نابودى فتنه‌ها و آشوبها- به معناى وسيع آن- بايد جنگيد. فتنه، همه ناامنيها، ناآراميها، و مزاحمتهاى اجتماعيى را در برمى‌گيرد كه جامعه و مردم را از سير طبيعى خود بازمى‌دارد، و مشغوليتها و موانعى بر سر راهها مى‌نهد كه بازدارنده حركت اصلى انسانها است. چنين امورى بى‌ترديد مانع تربيت و رشد معنوى و مادى جامعه انسانى است و زدايش آنها، هدف از تجويز كشتار و جنگ است در منطق قرآن كريم.

تاريخ پيامبران نيز سرشار است از اين شيوه مبارزه و جهاد. صفحات تاريخ از درگيريهاى انبيا «ع» آكنده است. هرجا جامعه‌اى بنياد شد و امتى پديد آمد و پيامبرى به اداى رسالت برخاست و دعوتى آغاز كرد، درگيرى و پيكار نيز به ميان آمد و تضادها پديدار گشت. زيرا كه مراكز قدرت مالى و سياسى و نظامى- و به تعبير قرآن كريم: ملأ و مترفان و مستكبران- براى حفظ منافع خود، تمام توان و قدرت خويش را به كار مى‌گرفتند تا دعوت نو و آيين جديد حاكم نگردد. كمتر دورانى را مى‌يابيم كه به‌گونه‌اى اين درگيريها و كشمكشها، ميان رهبران حق و عدالت و مدعيان و رهروان راه باطل و ستم رخ نداده باشد. بدينسان مى‌توان گفت كه صحنه‌هاى زندگى پيامبران، تماشاگهى عظيم از نبردها، مبارزه‌ها، درگيريها، جهادها، مقاومتها و فداكاريهاست.

ازاين‌رو، پيامبر اسلام كه «رحمة للعالمين» است و اشاعه مكارم اخلاقى «بعثت لاتمم مكارم الاخلاق» شعار اوست، ٨٣ جنگ تدارك ديد، حتى با مخالفان داخلى نيرو بكار برد؛ و در اين زمينه پيامى والا و الهى به بشريت داد و قانونى جاودانه عرضه كرد، و خطمشى همه مصلحان و عدالتخواهان و انسان‌دوستان را چنين ترسيم نمود:

* الخير كلّه فى السيف، و تحت ظلّ السيف، و لا يقيم النّاس الّا السيف؛