عدالت موجب پيوند ناگسستنى توده‌هاى انسانى با قائد و پيشوا مى‌گردد؛ و اين پيوند، فداكاريهاى بزرگ و ايثارهاى وصف‌ناشدنى را موجب خواهد گشت. و اين چگونگى خود، زمينه واژگونى بنياد ستمها و بيدادگريهاى فردى و اجتماعى طاغوتان را در همه زمينه‌هاى زندگى مهيا خواهد ساخت. آنچه در عينيّت ملموس تاريخ گذشته زندگى انسان و اجتماعات ديده شده همين است و بس، و كسانى كه تنها با شعار بخواهند به اصولى تكيه كنند، و در عينيت و عمل از آن اصول فاصله بگيرند. حمايت توده‌ها را در درازمدت نمى‌توانند كسب كنند، و در نتيجه پايدارى چندانى نصيبشان نخواهد شد. و اگر باشد چيزى سطحى خواهد بود و بس از اينرو، در دوران ظهور، اصل عدالت در ريز و درشت مسائل عملى مى‌شود، و كوچكترين و بزرگترين امور در چارچوب ميزان عدل محدود مى‌گردد، به گونه‌اى كه هيچگونه ستمى به كسى نمى‌رود و اندك بيدادى انجام نمى‌گيرد. تحقق دقيق عدالت در همه امور و روابط انسانى و مسائل فردى و اجتماعى، به دست آن امام منجى، در حديثى از امام رضا «ع» چنين تبيين شده است:

امام رضا «ع»:

* ... يطهّر اللّه به (القائم «ع») الأرض من كلّ جور، و يقدّسها من كلّ ظلم ...

فاذا خرج وضع ميزان العدل بين الناس، فلا يظلم أحد أحدا ...[١]

- ... خداوند زمين را به دست قائم «ع» از هرستمى پاك گرداند، و از هر ظلمى پاكيزه سازد ... آنگاه كه خروج كند، ميزان عدل را در ميان مردم نهد، و بدينگونه هيچ‌كس نتواند به ديگرى ستمى كند.

[١] -« كمال الدين» ٢/ ٣٧٢.