آرى! رهبرى جامعه انسانى چنين سيره و روشى را نيز لازم دارد، و در فكر آسايش خلق بودن و لحظه‌اى براى آنان نياسودن، شرط اصلى آن است. آنان كه در زندگيهاى مرفّه و آسوده بسر مى‌برند، و با شادى و شادخوارى روزگار مى‌گذرانند. و دم از آسايش خلق و رفاه توده‌هاى رنجديده انسانى مى‌زنند، راهى به گزافه مى‌روند و سخنى ياوه مى‌گويند، و ادعايى پوچ و پوك دارند. در احاديث ما كه ترسيمگر وضعيت زندگى شخصى آن امام بزرگ است، بر همانندى و همسانى زندگى وى با زندگى بسيار ساده امام على «ع»- و همچنين زندگى بسيار ساده پيامبر اكرم «ص»- تأكيد شده است.

امام صادق «ع»:

* ما تستعجلون بخروج القائم، فو اللّه ما لباسه الّا الغليظ، و لا طعامه الّا الجشب ...[١]

- به چه جهت درباره خروج قائم عجله داريد؟ به خدا سوگند، او جامه‌اى درشت مى‌پوشد، و خوراك خشك و ناگوار مى‌خورد ...

تعبير «نفى و استثنا» در زبان عرب «حصر» را مى‌رساند. يعنى روش زندگى مهدى «ع» منحصرا روشى زاهدانه است.

امام صادق «ع»:

*- (قال المفضّل): كنت عند ابى عبد اللّه «ع» بالطواف فنظر الىّ و قال لى: يا مفضل! مالى اراك مهموما متغيّر اللون؟ قال: فقلت له: جعلت فداك! نظرى الى بنى العباس و ما فى أيديهم من هذا الملك و السلطان و الجبروت، فلو كان ذلك لكم لكنّا فيه معكم. فقال: يا مفضل اما لو كان ذلك، لم يكن الّا سياسة الليل و سياحة النهار، اكل الجشب و لبس الخشن، شبه امير المؤمنين «ع»، و الّا فالنار.[٢]

[١] -« غيبت نعمانى»/ ٢٣٣.

[٢] -« بحار» ٥٢/ ٣٥٩.