همچنين زندگى آن امام بزرگ از نظر تحمل مشكلات به زندگانى امام حسين «ع» نيز همسان دانسته شده است.[١] از مشكلات و دردهاى طاقت‌فرسا و رنجهاى فوق حدّ طاقت بشرى امام حسين «ع» در آن دوره از تاريخ اسلام، اين بود كه يكباره همه‌چيز دگرگون شد و همه تعاليم و اصول اسلام زير پاى حكومتهاى بيداد پايمال گرديد، و عدالت نابود گشت، و مى‌رفت كه اسلام و كوششهاى پيامبر اكرم «ص» و امام على «ع» يكباره نابود شود و اثرى از آنها بر جاى نماند. امام حسين «ع» با اين دردها و رنجها در دوره حيات خويش روبرو گرديد، و سرانجام با صحنه عاشورا و پى‌افكنى آن تراژدى بزرگ، خود و همه عزيزان خود را قربانى كرد. امام قائم «ع»، نيز چون جدّ بزرگوار خود امام حسين «ع» با دردها و مصيبتهاى عظيمى روبرو است.

امام مهدى «ع» در دعايى، از آتش درون و انبوه رنجهاى خويش پرده برمى‌دارد، و سوز و شور و اشتياق و انتظار وصف‌ناپذير خود را براى نجات انسانيت مظلوم و بشريت در بند چنين ترسيم مى‌كند:

امام مهدى «ع»:

* ... الهى الهى، اين اين كفايتك الّتى هى نصرة المستضعفين من الانام، و اين اين عنايتك الّتى هى جنّة المستهدفين لجور الايّام. الىّ الىّ بها يا ربّ نجّنى من القوم الظالمين. انّى مسنّى الضّر و انت ارحم الراحمين. مولاى ترى تحيّرى فى امرى، و تقلّبى فى ضرّى، و انطواى على حرقة قلبى، و حرارة صدرى، فصلّ يا ربّ على محمد و آل محمد و جدلى يا ربّ بما انت أهله، فرجا و مخرجا، و يسّرلى يا ربّ نحو البشرى منهجا ...[٢]

- ... خداوندا! خداوندا! كجاست؟ كجاست؟ كفايت تو (بندگانت را) كه همان ياريگر مستضعفان است.

[١] -« مكيال المكارم» ١/ ٢١٨.

[٢] -« الصحيفة المهديّة»/ ٣٥- ٣٦.