اگر امام مهدى «ع»، سود در مبادلات بازرگانى و دادوستدها را بردارد و مردمان را مأمور سازد تا هركس بصورت خدمتگزارى نسبت به جامعه كار كند و در برابر كالاى عرضه شده سودى نگيرد، و خود نيازهاى خود را همينسان از ديگران تأمين كند، چنانكه در احاديث رسيده است، امرى تازه جلوه نخواهد كرد؟ حديث اين است:

امام صادق «ع»:

* سألت ابا عبد اللّه «ع» عن الخبر الّذى روى: أنّ ربح المؤمن على المؤمن ربا ...

ما هو؟ فقال: ذلك إذا ظهر الحقّ و قام قائمنا اهل البيت! ...[١]

- راوى مى‌گويد: از امام صادق پرسيدم كه اين روايت «سود گرفتن مسلمان از مسلمان رباست» معنايش چيست؟ فرمود: «اين به هنگام ظهور حق و رستاخيز قائم آل محمد «ص» است ...».

اگر امام مهدى «ع» بر بيشتر تفسير و تأويلهايى كه در قرآن كريم و احاديث پيامبر اكرم «ص» و امامان معصوم «ع» صورت گرفته است خط بطلان بكشد، و آراء و انديشه‌ها را تابع و پيرو قرآن سازد و در چارچوبهاى قرآنى درآورد چنانكه امام على «ع» فرموده است: (يعطف الرأى على القرآن بعد ما عطفوا القرآن على الرأى‌[٢]: آراء را پيرو قرآن قرار مى‌دهد پس از آنكه قرآن را پيرو آراء قرار داده بودند)، اين برخورد، براى بسيارى مايه شگفتى و تازگى نيست، زيرا كه نظام كار در تفسير و حديث و فقه و مبانى دين‌شناسى رايج را به هم مى‌ريزد.

و بدينسان مسائل و معارف و احكام جديدى را امام مطرح مى‌كند كه براى مردم ناشناخته است و آنها را آيين جديد و كتاب تازه مى‌انگارد، و گهگاه با امام بر سر اين مسائل درگير نيز مى‌شوند. و در اين صورتها جنگ با خودى و جامعه اسلامى رخ مى‌دهد.

[١] -« وسائل» ١٢/ ٢٩٤.

[٢] -« نهج البلاغه»/ ٤٢٤.