امام نه تنها در جنگها و لشكركشيها با دشمنان خارجى دست به كشتار مى‌زند و موانع راه را با قاطعيت از سر راه برمى‌دارد، بلكه در برابر هرگونه فساد و انحراف در داخل جامعه اسلامى نيز قاطع مى‌ايستد و علل و عوامل آن را نابود مى‌كند.

در اين ترديدى نيست كه روشهاى سازكشارانه و مصلحت‌انديشانه در برابر فساد داخلى جامعه، بتدريج جامعه را تباه مى‌سازد، يعنى از درون دچار مشكلاتى مى‌كند. كه از هرگونه سامانيابى مانع مى‌گردد، و كم‌كم مفاسد داخلى نظام را از اعتبار مى‌اندازد، و جامعه را به سقوط مى‌كشاند، و اجراى حق و عدل را ناممكن مى‌كند. از اينرو، ساختن جامعه‌هاى بشرى قاطعيتى نرمش‌ناپذير مى‌خواهد و دورى دقيق از هرگونه ملاحظه‌گرايى و سازشكارى.

امام على «ع»:

* لا يقيم أمر اللّه- سبحانه- إلّا من لا يصانع و لا يضارع، و لا تتّبع المطامع.[١]

- دين خدا را نمى‌توانند ترويج كنند مگر كسانى كه سازشكار نباشند، (و با دنيادوستان و رفاه‌طلبان) همسو نشوند، و دل در گرو طمعها و خواهانيها نداشته باشند.

راه و روش امام مهدى «ع»، شكوفايى راستين اين اصول و معيارها است، نه سازشى در آن راه دارد و نه طمعى به مال دنيا دارى، هيچ انگيزه‌اى در كار نيست جز رضاى خدا و اجراى عدالت مطلق.

امام على «ع»:

* ... و ليطهّرنّ الأرض من كلّ غاش ...[٢].

- ... زمين را از هرانسان نيرنگ‌باز (و فريبكار) پاك مى‌سازد ...

[١] -« نهج البلاغه»/ ١١٣٧.

[٢] -« بحار» ٥١/ ١٢٠.