آرى در چنين احوالى شاهدان حق و قيامگران براى عدالت اجتماعى ديده نمى‌شوند، زيرا كه با قدرت سرمايه و پول، با هرانسان آزاده حق‌طلب مبارزه مى‌كنند و او را از ميان برمى‌دارند، يا متهم مى‌سازند تا مردم به سخنش گوش فراندهند.

از اينرو است كه پيامبر اكرم «ص» مى‌فرمايد: در چنين جامعه‌هاى مرده و فاسدى، انقلابيون و قيامگران براى حق و عدالت يافت نمى‌شوند. پيامبر اكرم «ص» در حديثى ارزنده و والا كه مجموعه كلى ويژگيهاى پيش از ظهور را بيان مى‌كنند، در قسمتى كه فراگير بيشترين بخشهاى زندگى نابسامان آن دوره‌ها است چنين مى‌فرمايند:

* ... ليست همّتهم الّا الدنيا عاكفون عليها معتمدون فيها، الهتهم بطونهم ...

جعل دينه هواه و الهه بطنه، كلّ ما اشتهى من الحلال و الحرام لم يمتنع منه ...

محاريبهم نساؤهم، و شرفهم الدراهم و الدّنانير، و همّتهم بطونهم؛ اولئك [هم‌] شرّ الاشرار، الفتنه منهم و اليهم تعود ... اجسادهم لا تشبع و قلوبهم لا تخشع ...

يابن مسعود! ... فمن ادرك ذلك الزمان [ممّن يظهر] من اعقابكم فلا يسلّم عليهم فى ناديهم و لا يشيع جنائزهم و لا يعود مرضاهم فانّهم يستنون بسنّتكم و يظهرون بدعواكم و يخالفون افعالكم فيموتون على غير ملتكم؛ اولئك ليسوا منّى و لست منهم.

يابن مسعود! اولئك يظهرون الحرص الفاحش و الحسد الظاهر و يقطعون الارحام و يزهدون فى الخير.[٢]

- ... آن مردم (در آخر الزمان) جز به دنيا (و ماديات) نمى‌انديشند، و د

[١] - يعنى احساسات الهى و فضيلت دوستانه را از دست مى‌دهند.

[٢] -« مكارم الاخلاق»/ ٥٢٦ و ٥٢٧.