آموزشهايى در دوران طولانى پيش از ظهور به همه منتظران بويژه هسته‌هاى اصلى انقلاب امام مهدى «ع» داده شده است، تا آمادگى براى تحمل دشواريهاى بسيار سنگين را در خود بوجود آورند، و اين موضوع را از ذهنها بيرون كنند كه انقلاب امام منجى بسادگى پديد مى‌آيد، و با راحتى و بدون درگيرى و خونريزى، همگان به نعمت و آسايش و رفاه مى‌رسند. آرى دوران فراوانى نعمتها و رفاه و آسايش و دستيابى به همه حقها و حقوقها و تصحيح روابط انسانى و هزاران آرمان انسانى ديگر در پيش است، ليكن نه در آغاز كار و روزهاى نخستين انقلاب و قيام. درس‌آموزان راستين اين تعاليم، مؤمنانى هستند كه در دوران ظلمت پيش از ظهور، در خود چنين رسالتى را احساس كرده‌اند، و خويشتن را براى انجام آن رسالت عظيم آماده ساخته‌اند.

امام باقر «ع»:

*- بشير النبّال: قلت لابى جعفر «ع»: إنّهم يقولون أنّ المهدى لو قام لاستقامت له الامور عفوا، و لا يهريق محجمة دم، فقال: كلّا و الّذى نفسى بيده لو استقامت لأحد عفوا لاستقامت لرسول اللّه «ص» حين ادميت رباعيته، و شجّ فى وجهه، كلّا، و الّذى نفسى بيده، حتى نمسح نحن و أنتم العرق و العلق. ثمّ مسح جبهته.[١]

- بشير نبال مى‌گويد: به خدمت امام باقر «ع» عرض كردم مردم مى‌گويند:

مهدى كه قيام كند، كارها خودبخود درست مى‌شود، و به اندازه يك حجامت، خون نمى‌ريزد. فرمود: هرگز چنين نيست، به خداى جان‌آفرين سوگند اگر قرار بود كار، براى كسى، خودبخود درست شود، براى پيامبر «ص» درست مى‌شد، با اينكه دندانش شكست، و صورتش شكافت.

هرگز چنين نيست كه كار خودبخود درست شود. به خداى جان‌آفرين‌

[١] -« غيبت نعمانى»/ ٢٨٤؛« بحار» ٥٢/ ٣٥٨؛« خورشيد مغرب»/ ٢٩٩.