امر الهى هستند، ليكن آن قائمى كه گسترنده عدل و برپا دارنده آيين دادگرى و براندازنده كفر و شرك و بيداد در سراسر جهان است، امام موعود و غائب است، كه در شرايط زمانى و مكانى ويژه‌اى به اين كار بزرگ و الهى دست مى‌يازد، و اين خواسته همه پيامبران و نيكان را تحقق مى‌بخشد.

آنچه براى تبيين اين موضوع (اهميت عدل در برنامه‌هاى امام موعود «ع»)، بسيار جالب و با اهميت است، نخستين سخنى است كه امام مهدى «ع» در آغاز تولد بر زبان آورده است:

جناب حكيمه خاتون‌[١] اين سخن را چنين روايت مى‌كند:

آن امام بزرگ در لحظات نخستين پس از تولد، دهان به سخن گشود و- بسان پيامبران كه در آغاز كودكى توان سخن گفتن دارند- به يكتايى خداوند و رسالت حضرت محمد «ص» و امامت امام على «ع»، و همه امامان گواهى داد، سپس چنين فرمود:

* ... اللّهم أنجز لى ما وعدتنى، و أتمم لى امرى، و ثبّت و طأتى، و أملأ الأرض بى عدلا و قسطا.[٢]

- خداوندا! به آنچه به من وعده دادى وفا كن، و امر (حكومت عدالت‌گستر جهانى) مرا به كمال برسان، و گامهاى مرا استوار بدار، و زمين را به دست من آكنده از عدل و داد ساز.

امام! در آغاز تولد، توفيق انجام رسالتى را از خداوند مى‌طلبد، كه براى اجراى آن رسالت، در پرده غيبت قرار گرفته است تا از دسترس جبّاران زمان دور و از گزند آنان مصون باشد، و آن رسالت اجراى عدالت است.

امام مهدى «ع» در جريان موفقيت كلى كه نصيبش مى‌گردد و سراسر دلها و آباديها را

[١] - تنها زنى از خاندان امامت- در دوران پنهانى و پوشيده داشتن اين ولادت از نااهلان- كه هنگام زايمان حضرت نرگس خاتون مادر گرامى امام موعود« ع» حضور داشته است.

[٢] -« كمال الدين» ٢/ ٤٢٨؛« بحار» ٥١/ ١٣.