روابط ظالمانه استثمارى تا بدانپايه است كه مردم از فشار مشكلات و ستمهاى فراوان، هرسپيده‌دم و شامگاه آرزوى مرگ مى‌كنند، چون مى‌بينند كه همه يكديگر را مى‌آزارند و هركسى قدرت داشت و دستش رسيد ديگرى را مى‌درد و مى‌خورد، و حق و حقوق او را چپاول مى‌كند، و هيچگونه ملاحظات انسانى و اسلامى در رفتار اجتماعى مردم با يكديگر ديده نمى‌شود.

امام صادق «ع»:

* ... و رأيت الرّجل اذا مرّ به يوم و لم يكسب فيه الذنب العظيم، من فجور او بخس مكيال او ميزان او غشيان حرام ... كئيبا حزينا يحسب انّ ذلك اليوم عليه وضيعة من عمره.[١]

- ... مردم را (در دوران پيش از ظهور) مى‌بينى كه اگر روزى گناهان بزرگى چون زشتكارى يا كاستن پيمانه و ترازو يا كار حرامى ... انجام نداده باشد افسرده و دلتنگ‌اند، و مى‌پندارند كه در اين‌روز زيان كرده‌اند.

در آن دوران سياه، گناهان بزرگى چون كاستن پيمانه‌ها و ترازوها و كم‌فروشى و حق مردم را پايمال كردن رواج دارد، و اساس مبادلات و دادوستدها بر كاستى و كمى و تجاوز به حقوق ديگران استوار گرديده است، و كار و تلاش و مبادله‌اى كه از غير اين راهها صورت گيرد نوعى زيان و ضرر و عقب‌ماندگى حساب مى‌شود. امام حسن عسكرى «ع» روابط استثمارى آن دوران را ترسيم فرموده است:

امام حسن عسكرى «ع»:

* ... اغنيائهم يسرقون زاد الفقراء ...[٢]

- ... اغنيا و توانگران جامعه ارزاق (وسائل معيشتى و امكانات زندگى)

[١] -« بحار» ٥٢/ ٢٥٩.

[٢] -« مستدرك الوسائل» ٢/ ٣٢٢.