* انّه ليس يقدر احد على صفة اللّه و كنه قدرته و عظمته ... فكذلك لا يقدر احد على صفة رسول اللّه «ص» و فضلنا ... و ما اوجب من حقوقنا. و كما لا يقدر احد ان يصف فضلنا، و ما أوجب اللّه من حقوقنا فكذلك لا يقدر احد ان يصف حقّ المؤمن و يقوم به ...[١]

- هيچكس نمى‌تواند خداى را توصيف كند و ژرفاى قدرت و بزرگى او را بازگويد ... همچنين هيچكس نمى‌تواند اوصاف پيامبر «ص» و برتريهاى ما را با زبان بازگويد، و حقوق واجب ما را (برشمارد). و چنانكه كسى نمى‌تواند فضيلتهاى ما و حقوق واجب خدايى ما را برشمارد، همچنين هيچكس نمى‌تواند حق مؤمن را توصيف كند، و آن را به انجام برد ...

اين حق و حقوق، مفهومى تجريدى و دور از واقعيات زندگى ندارد، و اينطور نيست كه صرفا جنبه اخلاقى داشته باشد و تنها احترام اخلاقى در اين‌باره كفايت كند.

يعنى هرگاه در كوچه و خيابان و ديگر مراكز اجتماعى مؤمنى ديده شد با احترام به او سلام بدهند و تعظيم كنند؟ نه، اين اداى حق مؤمن نيست، بلكه حق و حقوق تعبيرى است از واقعيتهاى ملموس زندگى. هرگونه نيازى در زندگى يك انسان است، حقى بر جامعه و فرد ايجاب مى‌كند. و نيازهاى ضرورى و حياتى افراد و جامعه روشن است.

مسائل ضرورى خوراك، پوشاك، مسكن، دارو و درمان، علم و آموزش و ...

حقوقى است كه بايد نسبت به همه ادا شود، و همگان در برابر اين حقها مسئوليت دارند، و كمترين حقوق، رفع نيازهاى مادى مؤمنان است‌[٢]. و اداى اين حقوق‌

[١] -« مكيال المكارم» ١/ ٣٢٧ به نقل از« بحار» ٦٧/ ٦٥.

[٢] - در احاديث ما حق مؤمن از دائره مسائل مادى فراتر رفته است و در مسائل تربيتى، روحى، غمها و شاديها و ... مؤمن حقوقى لازم و واجب دارد.