از اين سخن روشن مى‌شود كه كتاب و سنّت در دوران قبل از ظهور مرده است، با اينكه به ظاهر نامى از آنها برده مى‌شود، و از اين معلوم مى‌گردد كه مرگ كتاب و سنت به معناى مرگ حاكميت واقعى كتاب و سنت در زندگى انسان است، و مرگ حاكميت واقعى كتاب در عدم عدالت است. نبود عدل يعنى موت كتاب و سنت. اگر كتاب و سنت زنده باشد، عدل هست و اگر عدل باشد كتاب و سنت نيز زنده است.

امام صادق «ع»:

* إنّ قائمنا إذا قام إستقبل من جهلة الناس اشدّ ممّا استقبله رسول اللّه من جهّال الجاهلية، قلت و كيف ذلك؟ قال: إنّ رسول اللّه «ص» أتى الناس و هم يعبدون الحجارة و الصخور و العيدان و الخشب المنحوته، و إنّ قائمنا إذا قام اتى الناس و كلّهم يتاوّل عليه كتاب اللّه، و يحتجّ عليه به ...[٢]

- آزارى كه قائم به هنگام رستاخيز خويش، از جاهلان آخر الزمان بيند، بسى سخت‌تر است از آن‌همه آزار كه پيامبر «ص» از مردم جاهليت ديد. راوى مى‌گويد: گفتم اين چگونه مى‌شود؟ امام فرمود: پيامبر به ميان مردم آمد در حالى كه ايشان سنگ و صخره و چوب و تخته‌هاى تراشيده شده (بتهاى‌

[١] -« نهج البلاغه»/ ٤٢٥.

[٢] -« غيبت نعمانى»/ ٢٩٧.