انقلاب را بتدريج از محتواى اصلى تهى مى‌سازند، و كم‌كم انقلاب را به ضد انقلاب تبديل مى‌كنند. و اين امرى است كه همواره تجربه شده است، ليكن مايه عبرت نگشته است.

يكى از راههاى اصلى نفوذ اين خائنان خادم‌نما و ضد انقلابيون انقلابى‌نما و سرمايه‌داران و طاغوتان بظاهر مردمى شده، توبه است. البته توبه مى‌تواند راست و درست باشد و شخص تائب براستى گذشته‌ها را پس پشت افكنده و به راه بازگشته باشد، و هم مى‌تواند ظاهرى و فريبكارانه صورت گيرد. تشخيص درست حقيقت توبه كارى دشوار است و اگر اين دشوار حل نگردد حلّ مشكل نفوذ عناصر ناباب و ضد عدل و ضد ارزش در صفوف انقلاب دشوار است.[١]

اين مشكل درباره داورى و قضاوت نيز هست كه افراد مجرم- بويژه متمكنان و طاغوتان مالى و سياسى و نظامى- با زيركى و هوشيارى و با استفاده از افراد متخصص كه از راههاى فرار قانونى اطلاع دارند، مى‌توانند بيگناه را مجرم و مجرمان را بيگناه جلوه دهند و حق را ناحق كنند.[٢]

در جامعه مهدوى «ع» كه سره از ناسره و منافق از مؤمن و طاغوت و طاغوتچه از ديگران جدا مى‌شوند و همه مجرمان كيفر مى‌يابند، و همه حقها به حقداران مى‌رسد، اين دو مشكل چگونه حلّ مى‌شود كه راه فرارى باقى نماند؟

در احاديث كه در آنها اندكى از راهها و روشهاى امام مهدى «ع» ترسيم شده است به دو موضوع اساسى در اين زمينه اشاره شده است:

١- امام و ياران او در قضاوت چون داود پيامبر «ع» قضاوت مى‌كنند، يعنى با علم باطن‌بينى و احاطه به منويات و انديشه‌هاى باطنى اشخاص و افراد، مجرمان را مجرم اعلام مى‌كنند و بيگناهان را بيگناه، و در آن دوران ديگر نيازى به شاهد و بينه و ارائه‌

[١] - شناسايى بيشتر اين افراد البته ناممكن نيست، به شرط اينكه دقتهاى فراوان به كار رود و معيارها و ضوابط دقيق انقلابى در دست باشد و به دست افرادى دلسوز و قاطع و كاردان اجرا شود.

[٢] - با قضاوت درست و حساب شده و با وجود قاضيان بصير و مؤمن پيشگيرى از اين ترفندها- بطور اكثر- نيز امكان‌پذير است.