كليت تعبير «خير»، تكامل معنوى، رشد اخلاقى و تربيت انسانى را شامل مى‌گردد، يعنى مربّيان و جامعه و انسان و آموزگاران اخلاق نيز بايد براى رفع موانع تربيت انسان و اصلاح اخلاق و رفتار او، در موارد لازم، از شيوه قهرآميز (جنگ) استفاده كنند وگرنه حاصل كوششهايشان به دست سلطه‌طلبان اجتماعى و زربدستان زورمدار از ميان مى‌رود، و هرچه تلاش كنند كه جامعه را و نسل را از تجمل‌گرايى، مصرف‌زدگى و شهوتبارگى برهانند، سرمايه‌داران و حكومتهاى حامى ايشان، با تبليغات گسترده و از راه تعليم و تربيت و ديگر منابع تأثيرگذار، توده‌هاى مردم را منحرف مى‌كنند و به مصرف كالاهاى تجملى و توليدات كارخانه‌داران تشويق مى‌نمايند، و به دنبال خود به گرايشهاى فاسد و لذت‌پرستيهاى تباهگر و ضد اخلاق مى‌كشانند، و جامعه و مردم را بدانسان مى‌سازند كه خود هستند. اين موضوع امروز در سطح جهان خوب نمايان است، و راه و روش توده‌هاى ناآگاه و اسير بمب‌بارانهاى تبليغى مشخص است كه به كدام سوى است و داراى چه معيارهايى است. اكنون در برابر اين سيلهاى بنيان‌كن، مربيان و مصلحان اخلاقى چگونه به كارى كارستان مى‌توانند دست يازيد. اينست كه حاصل كوششهاى ايشان به بى‌حاصلى مى‌انجامد.

پس به عنوان يك ضرورت، براى اصلاح اخلاقى و گسترش معيارهاى تربيتى درست، نخست بايد به پيراستن محيط بپردازند و اين كار جز در پرتو نيرو و كاربرد سلاح امكان‌پذير نيست.

بنابراين، با گذشت دورانهاى طولانى فساد و بيداد در تاريخ انسان، و پس از آن جنايتها و خيانتها كه در راه نفى سامانيابى زندگى انسان به دست گروهى اندك انجام گرفت، و پس از انبوه ستمها كه به اكثريت جامعه انسانى روا داشته شد، و فجايع و تبهكاريهاى اقليتهاى خون‌آشام همواره بدون پاسخ و قصاص ماند، و مانع عملى شدن هربرنامه و تحولى در راه تربيت فردى و تصحيح روابط انسانى گرديد، و پس از اينها همه، اكنون يك مصلح انسان‌دوست و انسان‌شناس و واقع‌نگر، اگر پايان فاجعه‌