- محمد بن مسلم مى‌گويد: از امام باقر «ع» پرسيدم درباره قائم كه هرگاه قيام كند چه روشى در پيش مى‌گيرد؟ امام فرمود: روش پيامبر را تا اسلام را حاكم سازد. گفتم: روش پيامبر چه بود؟ گفت: آنچه در (نظامها و آيين) جاهليت بود باطل كرد، و عدالت ميان مردمان حاكم ساخت. و چنين است قائم «ع» آنگاه كه قيام كند آنچه را (از راه و روشها ميان مردم) در زمان قبل از ظهور رايج بوده است زير پا مى‌نهد، و آيين دادگرى را برپا مى‌دارد.

در مقايسه دو دوره از تاريخ تشيع، در عين‌حال كه تحمل رنج و دشواريهاى دوران غيبت و حفظ عقيده و آرمان در زير فشار چكمه حاكميتهاى ستمگر، كارى ارزنده و والاست، ليكن تحقق عدالت و گسترش اصول دادگرى در عالم، هدف و آرمان اصلى است. و همين امر بايد خواسته اصلى عدالتخواهان و شيعيان على و آل على «ع» باشد.

ويژگى و مشخصه اصلى دوران ظهور، يعنى اجراى عدل، بايد هدف و مطلوب نهايى باشد.

امام رضا «ع»:

*- دعبل بن على الخزاعى يقول: أنشدت مولاى الرضا «ع» ... قصيدتى ... فلمّا إنتهيت إلى قولى:

خروج امام لا محالة خارج‌		يقوم على اسم اللّه و البركات‌
يميّز فينا كلّ حقّ و باطل‌		و يجزى على النّعمأ و النقمات‌

بكى الرضا «ع» بكاء شديدا ثمّ رفع رأسه إلىّ فقال لى: يا خزاعى، نطق روح القدس على لسانك بهذين البيتين، فهل تدرى من هذا الامام و متى يقوم؟ فقلت:

[١] -« بحار» ٥٢/ ٣٨١؛« تهذيب» ٦/ ١٥٤.