« (از جمله تكليفها در دوران غيبت) خرسند كردن مؤمنان است كه اين موجب خرسندى خاطر مولاى ما حضرت صاحب الزمان مى‌گردد. دليل اين مطلب، احاديثى است كه در كافى جلد دوم، صفحه ١٨٩، باب: «ادخال السرور على المؤمنين: باب شادمان كردن مؤمنان»، آمده است.»[١]

پس از آن نمونه‌هايى از اين احاديث را مى‌آورد، كه دو نمونه آنها در اين صفحات نيز بازگوشد.

و در فصل ٧٩ مى‌گويد:

«از امورى كه موجب قرب و نزديك شدن به امام موعود «ع» است و مايه خرسندى خاطر او، كوشش در اداى حقوق برادران دينى است. چون اين كار يارى امام است و مايه شادمانى قلب مبارك امام و چنگ زدن به ريسمان ولايتش مى‌باشد. و اين، احسان و نيكى نسبت به امام است. دليل اين مطلب در عده‌اى از احاديث آمده است». (به پاره‌اى از اين احاديث اشاره مى‌كند) تا اينكه مى‌گويد:

«از جمله آن احاديث كه روشنگر اين تكليف است، اين است كه در احاديث آمده است كه امام، پدر مؤمنان و مردمان فرزندان اويند. و شك نيست كه نيكى و محبت به فرزندان، نيكى و محبت نسبت به پدر است. نيز از اين دست احاديث، احاديث اصول كافى در حق مؤمن است: معلّى بن خنيس مى‌گويد از امام صادق «ع» از حق مؤمن پرسيدم. امام فرمود: هفتاد حق است، و من جز هفت حق را به تو نگويم كه من نسبت به تو مهربانم، بيم دارم كه تاب نياورى ... پس گفت: تو سير نباشى و او گرسنه، تو پوشاك نداشته باشى و او برهنه باشد و ... و براى رفع نيازهاى او شب و روز بكوشى.

آنگاه كه چنين كردى ولايت خود را به ولايت ما پيوند دادى، و ولايت ما به ولايت خداى بزرگ متصل است.»[٢]

بارى، به دليل اين تعاليم، استوارسازى پيوند و ارتباط با امام عصر «ع»، در پرتو

[١] -« مكيال» ٢/ ٢٥٦.

[٢] -« مكيال» ٢/ ٤١٩.