انسان «منتظر»، پيوندى گسست‌ناپذير با هدفها و آرمانهاى امام منتظر و موعود خود دارد، و در آن راستا گام برمى‌دارد، و همسان و همسوى آن اهداف و آرمانها حركت مى‌كند، و همه جهتگيريها و گرايشها و گزينشهايش در آن چارچوب قرار مى‌گيرد.

امام موعود غمگسار راستين غمندگان و يار و ياور واقعى مظلومان و حامى حقيقى مستضعفان است. او گسترنده دادگرى و ستيزه‌گر آشتى‌ناپذير بيدادگرى در جامعه انسانى است. پس جامعه منتظر و انسانهاى داراى خصلت انتظار بايد در زمينه خواستها و هدفهاى امامشان عمل كنند، و به يارى انسانهاى مظلوم و محروم بشتابند، و دل‌آزردگان را مرهم نهند، و دشواريها و مشكلات مشكل‌داران را تا حدّ توان، طبق خواسته و رضاى امامشان برطرف كنند. و اگر چنين شد، در قلمرو جامعه منتظر، محروم و تهيدست و بيمار بى‌درمان و دلتنگ و افسرده و اندوهگين و گرفتارى باقى نخواهد ماند.

امامان شيعه راه و روشى همسان و كردارى همانند داشته‌اند و با همه اختلافهاى زمانى و محيطى به يك جهت و يك نظام دعوت كرده‌اند. امامان جامعه اسلامى و شيعى را در تبيينى كلّى به وظايف انسانى و تعهدهاى اجتماعى توجه داده‌اند، و در ضمن تبيين اصول، و در گفتار خويش، از خواسته خود كه چاره دردهاى انسان و تأمين نياز نيازمندان باشد، پرده برداشته‌اند، و اداى مسئوليتهاى اجتماعى را در همه جاها و همه زمانها تكليف شمرده‌اند:

امام رضا «ع»:

* ... لانّ اللّه كلّف اهل الصّحة القيام بشأن اهل الزّمانة و البلوى ...[١]

- ... خداوند توانمندان را مكلّف كرده است كه براى امور ناتوانان و بينوايان بپاخيزند ...

[١] -« عيون اخبار الرضا- ع-» ٢/ ٨٩.