و مرا از ستمكاران رهايى‌بخش، به من زيان رسيده است و تو مهربان‌ترين مهربانانى اى مولاى من! سرگردانى مرا در كارم و گرفتاريم را در آزارها مى‌بينى، و مى‌نگرى كه با آتش دل و سوز سينه درهم آميخته‌ام. پس اى خداوند بر محمد و آل محمد درود فرست، و به شايستگى خود، رهايى و گشايشى ببخشاى، و راه رسيدن به مژده‌ها و شاديها را بگشاى ...

امام، سراپا شوق و عشق به نجات انسان و چشم‌به‌راه گشايش و فرج در كار محرومان و مستضعفان، همواره و هرروزه و هرشب، در سوز اين انتظار و اشتياق شعله‌ور است، و دل درياسان او كانون فروزان اين شورها و احساسهاى الهى انسانى است. او همواره در اين انتظار بسر مى‌برد، و اين ويژگى انتظار اوست، و شور و انتظارى با اين ابعاد و ژرفايى و عالمگسترى ويژه روان و دل بيكرانه اوست.

امام مهدى «ع» در دعايى ديگر از انتظار سوزان و دل آتشين خود چنين حكايت مى‌كند، و در دعاى دست (قنوت نماز) چنين مى‌گويد:

* ... اللّهم صلّ على محمد و آل محمد، و أكرم اوليائك بانجاز وعدك، و بلّغهم درك ما يأملون من نصرك ... و انّ الغاية عندنا قد تناهت، و انّا لغضبك غاضبون، و على نصر الحقّ متعاصبون، و الى ورود امرك مشتاقون، و لا نجاز وعدك مرتقبون، و لحلول و عيدك باعدائك متوقّعون. اللّهم فأذن بذلك و افتح طرقاته، و سهّل خروجه، و وطّئ مسالكه، و أشرع شرائعه، و ايّد جنوده، و اعوانه، و بادر بأسك القوم الظالمين و ابسط سيف نقمتك على اعدائك المعاندين و خذ بالثّأر انّك جواد مكّار[١].

[١] -« بحار» ٨٥/ ٢٣٣؛« الصحيفة المهديّة»،/ ٥٢- ٥٣؛« مكيال المكارم» ٢/ ٢١. با اختلاف اندكى در پاره‌اى از كلمات.