لمس كرده و ديده است، و از اندوههاى بزرگى كه سراسر جامعه بشرى را فراگرفته است، اندوهگين گشته، و در ماتم بى‌خانمانى و نادانى و گمراهى آنان سوخته است، و از رنج نابرابرى و بى‌عدالتى در جامعه انسانى رنج برده است، و با قلب مهربان و الهى خود مزه ستمها، و تحميلها، و فشارهاى توانسوز بر بشريت را چشيده است، و سوزش لبه تيغ تيزى را كه به دست طاغوتان بر گلوى توده‌هاى انسانى نهاده شده احساس كرده است، پس آيا او در چه انتظارى بسر مى‌برد؟

امام موعود «ع»، در انتظار پايان غمنامه بزرگ انسان، و در انتظار ورق خوردن آخرين برگ سياه تاريخ، و پايان يافتن فاجعه دردناك و بزرگ ستم و ستمگرى است. او براستى «منتظر» است، منتظر راستين زندگى درست در جامعه انسانى و تحقق عدالت و قسط قرآنى.

امام مهدى «ع» مى‌داند كه با قيام خود، چه حوادثى پديد مى‌آيد، و چه تحوّل و دگرگونى در زندگيها رخ مى‌دهد، و انسانها به چه اوج و فرازى دست مى‌يابند، و چه موانعى از سر راه انسان برداشته مى‌شود، و دردها و رنجها و نادانيها و گمراهيها و محروميتها و ديگر نابسامانيها، چگونه ريشه‌كن مى‌گردد. ازاين‌رو، همواره و هر لحظه انتظار به وقوع پيوستن آرمانهاى بزرگ الهى و انسانى را دارد.

اين انسان صالح و نمونه الهى كه نسخه دوّمى ندارد، به هدفهاى خود عشق مى‌ورزد. و عشق او به هدفهايش، شايسته والايى مقام و بيكرانگى روح با عظمت اوست. رسالت او و فلسفه غيبت او، همه و همه، در اين خواست الهى نهاده شده است. وجود او، آرمانها، عشقها و مهربانيهاى او، همه خدايى است. او جز به حق و رضاى او به چيزى نمى‌انديشد، و به سعادت انسان و نجات اجتماعات بشرى نيز عشقى الهى دارد، و انتظار او براى تحقق اين آرمانها نيز خدايى است.

در برخى از احاديث، «انتظار فرج» برترين كارها بشمار آمده است، شايد يكى از علل اينگونه آموزشها اين بوده است كه پيروان امام مهدى «ع» بكوشند تا خود را با امامشان نزديك كنند، و مانند او بينديشند و امت با امام در انتظار بسر برند. در حالت انتظار، بهترين شيوه پيوند و همسويى و همدلى با امام نهفته است، و غفلت از انتظار و