مرگ و حيات زمين در ارتباط با مرگ و حيات ساكنان زمين است، يعنى مرگ انسانها و انسانيّتها، وگرنه حيات زمين بدون توجه به اهل آن، در اين دوران، رشدى ويژه و چشمگير يافته است، مزارع احيا شده، منابع استخراج گرديده است، از درياها بهره گرفتند و از فضا و جوّ زمين نيز استفاده‌ها كردند.

تعبيرات ديگرى نيز از اين حقيقت يادشده درباره حيات انسانى، در قرآن كريم و احاديث آمده است، چون تعبير «روز» و «آب». روز با زندگى روشن و گرم ارتباط دارد و شب با زندگى تاريك و سرد. روز به دوران عدالت بنياد ظهور تفسير شده و شب به روزگار ستم بنياد حكومتهاى طاغوتى دوران پيش از ظهور.

امام باقر «ع»:

*- محمد بن مسلم: سألت ابا جعفر «ع» عن قول اللّه تعالى: «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‌»، قال: الليل فى هذا الموضع، الثانى، غشّ امير المؤمنين فى دولته الّتى جرت له عليه ... و «النهار إذا تجلّى»، النهار هو القائم منّا اهل البيت، إذا قام تغلب دولته الباطل.[١]

- محمد بن مسلم (راوى معروف) مى‌گويد: از امام باقر «ع» پرسيدم:

مقصود از آيه‌ «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‌» (سوگند به شب، هنگامى كه فروپوشد همه چيز را) چيست؟ فرمود: شب، اشاره به آن است كه سدّ راه على «ع» شد و (فروغ روشنى‌بخش حكومت قرآنى) او را فروپوشاند. «و النهار اذا تجلّى» (سوگند به روز، هنگامى كه آشكار شود)، روز، اشاره به قائم ماست، كه چون خروج كند، دولتش به همه دولتهاى باطل چيرگى يابد.

همچنين تعبير «آب» و از دست دادن آب و دستيابى به آب گوارا و زلال، تعبير نمادين (سمبليك) و لطيف از وضع انسان در روزگاران پيش از ظهور است:

[١] -« بحار» ٥١/ ٤٩.