بنابراين، شعائر دين به معناى واقعى كلمه، برافراشتن پرچم دين و آيين توحيد در درون دلها و عمق زندگيها است. و اين مهم تحقق نخواهد پذيرفت مگر در صورتيكه دين به عنوان مكتب و نظامى راهگشاى حل مشكلات اصلى و پاسخگو به مسائل ضرورى حيات انسانى به ميدان آيد.

در اين نوشته- كه هدفى جز تبيين دين خدا و اصلاح جامعه اسلامى ندارد- پيشنهاد مى‌شود كه همه آن نيكوكاران كه با حسن نيت به چنين مسجدسازيها و حسينيه‌سازيها دست مى‌زنند، سرمايه‌هاشان را در راه‌كارهاى توليدى صرف كنند تا جامعه را به خود كفايى برسانند و امت اسلامى را از وابستگيهاى وحشتناك و اسارت بار حتى در مواد غذايى برهانند و از درآمد اين سرمايه‌گذاريها معابد و مساجد را بسازند تا در اين دوره حسّاس از تاريخ اين مملكت اسلامى كه دوران سازندگى است به تكليف ضرورى و نخستين و فورى خود عمل كرده باشند. البته تن دادن به اين پيشنهاد فهم اقتصادى و اسلامى درست مى‌خواهد و مشاورينى دلسوز و وطن‌پرست. و متأسفانه اين هردو در جامعه ما كمياب است.