و آيا در برابر اين حق و حقوقها كه تكليف مردم و جامعه و مسئولان اجتماع است، مى‌توان به تجمل‌گرايى و مصرفيگرى روى آورد، و به آرايش و آذين‌بنديها دست زد، و محروميتها و سختيها و گرفتاريهاى مؤمنان و جامعه ايمانى را ناديده گرفت.

امام باقر «ع»:

*- عمر بن جميع قال: سألت ابا جعفر «ع» عن الصلاة فى المساجد المصوّرة؟

فقال: اكره ذلك، و لكن لا يضرّكم اليوم، و لو قد قام العدل لرأيتم كيف يصنع فى ذلك.[١]

- عمر بن جميع گويد: از امام باقر «ع» پرسيدم: نماز گزاردن در مساجدى كه نقش نگار دارد (آيينه‌كارى، كاشيكارى و تزيينات دارد) چگونه است؟

امام فرمود: اين كار را خوش ندارم، و در اين روزگار (روزگار عدم حاكميت اسلام بر جامعه) اين موضوع ضررى براى شما ندارد، ليكن اگر عدالت (بر جامعه) حاكم گردد، خواهيد ديد كه در اين امور چگونه عمل مى‌كند؟

در اين كلام امام بايد دقت كرد كه اگر عدالت بر جامعه حاكم گردد شيوه مسجدسازى دگرگون مى‌شود و تزيين و تصويرسازى در مساجد منع مى‌گردد. از اين كلام معلوم مى‌شود كه اينگونه كارها در مساجد برخلاف عدالت است و در دوران حاكميتهاى غير اسلامى مسكوت گذارده شده است. ازاين‌رو جامعه اسلامى و دست كم جامعه شيعه مذهب و مدعى انتظار بايد پيش از دوران ظهور به عدل تن دهند و از اين آرايشها و ظاهرسازيها دست بردارند، و به انسانها بنگرند و شكمهاى گرسنه، و بدنهاى برهنه، و كمبودهاى وحشتناك مدرسه و مسكن و دارو و ديگر لوازم زندگى را در نظر

[١] -« كافى» ٣/ ٣٦٨؛« بحار» ٥٢/ ٣٧٤.