در دوران ظهور، مذهب به سوى هدف اصلى هدايت مى‌شود، و جهتگيرى و حركت مذهبى، در راه سعادت و رفاه و تعالى انسان قرار مى‌گيرد، و از قشريگرى و سطحى‌نگرى و تجمل‌گرايى زايد- كه كار مذاهب باطل يا منحرف است- دور مى‌گردد. ازاين‌رو، امام مهدى «ع»، در آغاز رستاخيز خويش به پيرايش شهرها و آباديها از مظاهر تجمل‌گراييها و مصرف‌زدگيها، بويژه در سازمانها و مؤسسات مذهبى مى‌پردازد. امام همه امكانات و نيروها را صرف هدفهاى اصلى مذهب مى‌كند يعنى برپايى عدالت و رفاه عمومى و نجات انسانها از چنگال اهريمنى ظلم و محروميت. براى تحقق اين آرمانها، بضرورت، تزيين معابد و مساجد، و ظاهر سازيهاى بى‌محتوا و تشكيلات عريض و طويل به نام مذهب و دين ممنوع مى‌گردد، و همه مظاهر اينگونه معابد ويران مى‌شود، و كسانى كه بخش عمده‌اى از ثروت جامعه را

[١] (*). در نگارش اين بخش، و ديگر بخشها و نوشته‌ها، هيچ انگيزه‌اى جز عرضه حقايق دين و شناساندن اسلام ناب و راستين، در سر نبوده است، روشن است كه كتابها و نوشته‌هايى كه به اين منظور و با اين انگيزه‌ها نگارش مى‌يابد و نشر مى‌گردد، مسئوليت بزرگى دارد كه مهمترين آن تصوير و ترسيم درست آيين الهى است. و در اين راه و راستا كتمان حقايق گناهى نابخشودنى است، و هرگونه فروپوشى حق و حقيقت( بنا به ملاحظاتى)، مخدوش ساختن چهره واقعى دين خدا است.