بيعت خويش با يارانش يادآور مى‌شود، و اساس كار را بر اين پايه‌ها بنا مى‌نهد، و خود نيز با يارانش هم‌پيمان مى‌شود كه چون همه رهبران الهى، به عالى‌ترين معيارهاى حق و عدالت عينيت بخشد، با ياران خود باشد، و چون آنان زندگى كند، و به زندگى ساده و اندك بسنده كند، با مردم باشد، و در ميان مردمان، و ميان خود و مردم فاصله‌اى نگذارد و دربان و حاجب نپذيرد.

امام مهدى «ع»، مانند صميمانه‌ترين رهبران تاريخ، چنانكه با يارانش پيمان مى‌بندد كه طبق اين اصول عمل كنند، و در راستاى اهداف الهى قيام او گام بردارند، خود نيز- كه تجسّم حق و عدل و از گناه و ترك اولى نيز منزه است- با آنان عهد مى‌كند كه به اين اصول عمل كند، و يكايك معيارهاى الهى را در برنامه‌هاى خويش به كار بندد. و اين والاترين نمونه رهبرى است كه بشريت بخود مى‌تواند ديد، و در گذشته‌هاى تاريخ، نمونه‌هاى آن، پيامبر اكرم «ص» و امام على «ع» بوده‌اند.

امام على «ع»:

* انّه (القائم) يأخذ البيعة عن اصحابه على ان ... لا يسبّوا مسلما ... و لا يهتكوا حريما محرّما، و لا يهجموا منزلا، و لا يضربوا احدا الّا بالحقّ ... و لا يكنزوا ذهبا و لا فضّة، و لا برّا و لا شعيرا، و لا يأكلوا مال اليتيم ... و لا يلبسوا الخزّ و لا الحرير، و لا يتمنطقوا بالذهب ... و لا يحبسوا طعاما من برّ او شعير، و يرضون بالقليل ... و يلبسون الخشن من الشياب، و يتوسّدون التراب على الخدود ...

و يجاهدون فى اللّه حقّ جهاده. و يشترط على نفسه لهم ان يمشى حيث يمشون، و يلبس كما يلبسون، و يركب كما يركبون، و يكون من حيث يريدون، و يرضى بالقليل، و يملأ الأرض بعون اللّه عدلا كما ملئت جورا ... و لا يتّخذ حاجبا و لا بوّابا.[١]

- (امام) قائم با يارانش پيمان مى‌بندد و از آنان بيعت مى‌گيرد كه (به اين‌

[١] -« منتخب الاثر» ٤٦٩.