اگر امام مهدى «ع» مالكيت فردى را در برابر نيازهاى ضرورى مردم محدود سازد، و اجازه ندهد افرادى انگشت‌شمار ثروتهاى كلان و افراطى داشته باشند، در جايى كه گروههاى فراوانى به سطح متوسط زندگى دست نيابند و در حد تفريط قرار داشته باشند، اين امر نيز جديد و تازه پداشته نمى‌شود؟

اگر امام احكام ضرر و زيان يا عسر و حرج را به‌طور دقيق و گسترده در جامعه عملى سازد، تا جايى كه بسيارى از كارها و برنامه‌هاى اقتصادى و معيشتى معمول مردم- كه طبق شرع حاكم كنونى درست است- ممنوع و نامشروع به شمار آيد، آيا اين امور براى مردم حكمى تازه و دعوتى جديد نخواهد بود؟

اگر امام مهدى «ع» از طواف مستحب با وجود كثرت طواف واجب، منع كند نيز ناشناخته است.

اگر امام مساجد و معابد مجلل و تزيين يافته شهرها و آباديها را خراب كند، و همه زوايد و تشريفات و كاشى‌كاريها و گنبدها و گلدسته‌ها و زيورهاى آنها را بپيرايد، و بودجه آنها را براى رفاه حال انسانها صرف كند و مساجد و معابد را ساده و بى‌آرايش و بى‌آلايش بسازد، نيز كارى تازه و برخلاف راه و روش معمول و افكار عمومى نيست؟

اگر امام موعود «ع» روايات معارف و اصول دين را ديگربار مطرح سازد، و آنها را از فلسفه‌هاى بشرى- يونانى و غير يونانى- جدا كند، و از پنداشته‌هاى عرفاى بشرى نيز متمايز سازد، براى برخى نو پيدا و دينى تازه جلوه نمى‌كند؟

اگر امام مهدى «ع» مانع الزكاة را گردن زند، چنانكه در احاديث رسيده است:

(و يقتل مانع الزكاة:[١] مهدى، مانع الزكاة را مى‌كشد)، دينى جديد محسوب نمى‌شود؟

اگر امام مهدى «ع» رباخواران و غاصبان حقوق و اموال انسانها را كه سراسر دوران عمر خود به چپاول و غصب و گرانفروشى و احتكار و ... گذرانده‌اند، به چوبه‌دار آويزد (دست‌كم به عنوان مفسد فى الارض)، گرچه ظاهر الصلاح و مسلمان باشند، روش نوينى پنداشته نخواهد شد؟

[١] -« بحار» ٥٢/ ٣٢٥.