يا رسول اللّه! ان جلست فى صدر المجلس و نحيّت عنّا هولاء و روائح صنانهم- و كانت عليه جباب الصّوف- جلسنا نحن اليك و اخذنا عنك، فما يمنعنا من الدخول عليك الّا هؤلاء!! فلمّا نزلت الاية قام النّبى «ص» يلتمسهم، فأصابهم فى مؤخّر المسجد يذكرون اللّه، فقال: «الحمد للّه الّذى لم يمتنى حتى امرنى ان اصبر نفسى مع رجال من امّتى، معكم المحيا و معكم الممات.[٢]

- پيامبر «ص»- در تفسير اين آيه: «وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ: خويشتن را به همراهى با كسانى شكيبا ساز، كه صبح و شام پروردگار خويش را مى‌خوانند ...»، رسيده است: كسانى (از قريش) كه پيامبر «ص» از آنان به منظور تمايل يافتن به اسلام دلجويى ميكرد (مؤلفة قلوب)، نزد او آمدند ... و گفتند: اى پيامبر خدا! اگر در صدر مجلس بنشينى و اين بينوايان و بوى گند ايشان را از ما دور كنى- و آن بينوايان جبه‌هايى پشمين (و ژنده) بر تن داشتند- ما در كنار تو خواهيم نشست، و به سخنان تو گوش فراخواهيم داد، هيچ‌چيز جز اينان مانع درآمدن ما نيست، پس چون آيه يادشده نازل شد، پيامبر «ص» برخاست و به جستجوى ايشان (يعنى آن بينوايان و مستضعفان) برآمد، و در پايين مسجد به ايشان رسيد، كه ذكر خدا مى‌كردند، چون آنان را ديد گفت: سپاس خداى را كه مرا از جهان نبرد تا آنكه فرمان داد كه خويشتن را به نشستن با مردانى از امتم شكيبا سازم (و عادت دهم)، زيستن من با شما است و مردن من با شما خواهد بود.

امام صادق «ع»:

* إنّ عيسى «ع» لمّا اراد وداع اصحابه، جمعهم و امرهم بضعفاء الخلق، و نهاهم‌

[١] - سوره كهف( ١٨): ٢٨.

[٢] -« بحار» ٧٢/ ٢؛« الحياة ٢/ ٥٤؛ فارسى آن ٢/ ٥٦- ٥٧.