- آيا شما نزد برادرتان مى‌رويد و دست در جيب او مى‌بريد و به اندازه نياز بر مى‌داريد و او مانع شما نمى‌گردد؟ راوى مى‌گويد: گفتم اين رسم در ميان ما نيست. امام فرمود: پس قابل‌توجه نيست. گفتم آيا هلاكت در پيش است؟ گفت: اين مردم هنوز به رشد عقلانى نرسيده‌اند.

در اين حديث اشاره به رشد جامعه بشرى شده است، كه در آينده تحقق مى‌يابد، و انسان به بلوغ انسانى و عقلى مى‌رسد، و مال‌ومنال دنيوى وسيله- نه هدف- شناخته مى‌شود، و مردمان همه به هدفها و ارزشهاى والاى انسانى مى‌گرايند، و از اسارت ارزشهاى پست مادى آزاد مى‌گردند.

امام باقر «ع»:

* يا ابن أرطاة! كيف تواسيكم؟ ... يدخل أحدكم يده فى كيس أخيه فيأخذ حاجته إذا احتاج إليه؟ قلت: امّا هذا فلا. فقال: لو فعلتم ما احتجتم.[٢]

- اى پسر ارطاة! آيا ديگران را در مال خود شريك مى‌كنيد؟ ... آيا كسى از شما به جيب برادرش دست مى‌برد و نياز خود را برمى‌دارد؟ گفتم: اينگونه امور (در ميان ما) نيست. امام فرمود: اگر چنين مى‌كرديد محتاج و نيازمند نمى‌شديد.

امام كاظم «ع»:

* يا عاصم! كيف أنتم فى التّواصل و التّواسى؟ ... أيأتى أحدكم إلى دكان أخيه او منزله عند الضائقة فيستخرج كيسه و يأخذ ما يحتاج إليه فلا ينكر عليه؟ قال:

لا قال: فلستم على ما احبّ فى التواصل.[٣]

[١] -« كافى» ٢/ ١٧٤.

[٢] -« بحار» ٧٨/ ١٨٥.

[٣] -« بحار» ٧٤/ ٢٣١ و ٢٣٢.