«... يا نوف! هل تدرى من شيعتى؟ قال لا و اللّه. قال: شيعتى ... و فى أموالهم يتواسون، و فى اللّه يتباذلون. يا نوف! درهم و درهم، و ثوب و ثوب، و إلّا فلا ...[١].

- ... اى نوف! آيا مى‌دانى شيعه ما چه كسانيند؟ گفت: نه به خدا سوگند.

امام گفت: شيعه من ... در اموال خود ديگران را شريك مى‌كنند. (با آيين برادرى رفتار مى‌كنند) و آن را در راه خدا به يكديگر مى‌بخشند؛ اى نوف! درهمى و درهمى (درهمى براى خود و درهمى براى ديگران) و جامه‌اى و جامه‌اى (جامه‌اى براى خود و جامه‌اى براى ديگران) وگرنه، نه (وگرنه شيعه نيستند).

امام باقر «ع»:

* جعلت فداك إنّ الشيعة عندنا كثير. فقال: فهل يعطف الغنىّ على الفقير؟

و هل يتجاوز المحسن عن المسى‌ء؟ و يتواسون؟ فقلت: لا. فقال: ليس هؤلاء شيعة، الشيعة من يفعل هذا.[٢]

- (راوى مى‌گويد به امام باقر «ع» گفتم:) فدايت شوم، پيروان و شيعيان شما در شهرهاى ما فراوانند. امام گفت: آيا بى‌نيازان آنان به حال بينوايان توجه مى‌كنند؟ و آيا نيكوكاران از خطاكاران چشم مى‌پوشند؟ و در اموالشان به مواسات رفتار مى‌كنند؟ گفتم: نه (چنين نيست). امام گفت: اينان شيعه نيستند، شيعه كسى است كه چنين كند.

امام باقر «ع»:

* ايجئى احدكم إلى أخيه، فيدخل يده فى كيسه فيأخذ حاجته فلا يدفعه؟ قال الراوى: فقلت: ما اعرف ذلك فينا. فقال: فلا شى‌ء اذا. قلت فالهلاك اذا؟

[١] -« بحار» ٦٨/ ١٩١.

[٢] -« كافى» ٢/ ١٧٣.