بيگمان امروز نسل معاصر، دچار بيمها و نگرانيها، و يأسها و سرخوردگيهايى است، آنهم نه از آن دست كه در گذشته‌ها بود. و اكنون بيشترين مشكل ديندارى و آفت اسلامگرايى جامعه ما در همين نقطه نهفته است.

يأس و سرخوردگى كه امروز از هرسوى به جامعه ما روى آورده است، بزرگترين خطرى است كه هستى ما، دين ما، استقلال، و ملت ما را تهديد مى‌كند، و خطرناكترين آسيبى است كه ممكن است به اجتماعى برسد. آشكارا بگويم، اگر از اين پديده شوم در اين گذرگاه حسّاس تاريخى پيشگيرى نشود، و با اقدام نه شعار ريشه آن از بن برنيآيد، و ساقه و شاخه و حتى كوچكترين جوانه‌ها و برگهاى آن سوزانده نگردد، ملت ما و آيين ما را به سقوطى بزرگ دچار خواهد ساخت.

در اين دوران، ديگربار ايمان ملت ما- بويژه نسل جوان و انديشمند- در بوته آزمايش گذاشته شده است. و اميد كه اين‌بار نيز، مردم ما، اصالت ايمان و استوارى پايگاه عقيدتى خود را به اثبات برسانند، و هرچيزى را معيار حقايق ناب و راستين اسلام ندانند.

روزگار ما، شايد روشنترين دورانى باشد كه دين نگاهداشتن در آن دشوار است؛ چنانكه در احاديث رسيده است: كه نگهداشتن دين در آخر الزمان، چون نگهداشتن اخگر است در كف دست‌[١].

بقوّت مى‌توان گفت كه بيشترين مشكل ديندارى در اين عصر، هجوم يأس و سرخوردگى است، و همچنين بيرنگى حالت انتظار و ايمان به آينده اسلام و بشريت ...

[١] -« بحار» ٥٢/ ١٢٤، حديث نبوى:« كالقابض على جمر الغضا ... چون كسى كه حبه آتش درخت« شوره‌گز»( كه در شوره‌زارها مى‌رويد و چوبى بسيار محكم و آتشى بسيار بادوام دارد) را در كف گرفته باشد».

تشبيه به آتش درخت« غضا: شوره‌گز كويرى» در سخن حكيمانه پيامبر اكرم« ص» اين نكته را مى‌رساند كه سختيها و دشواريهاى پياپى و فراوانى در زندگى و در راه ديندارى مردمان است در دوران پيش از ظهور منجى.

از اينرو، در احاديث فراوانى اين دوران، دوران امتحانها و آزمايشهاى بزرگ محسوب شده است. به بحار ج ٥٢ ص ١٠١ به بعد مراجعه شود.