در بخشهاى ديگر است- نزولات آسمانى و بارانهاى مناسب و بموقع است. طبق تعاليم قرآن و احاديث پارسايى و نيكوكارى و احسان و بخصوص دادگرى موجب نزول رحمتهايى الهى و وفور نزولات آسمانى است‌[١]، و گناه بويژه ظلم در روابط انسانى موجب خشكسالى و محروميت از رحمت الهى و قلّت نزولات است. در دوران ظهور چون نيكى و احسان و عدل و انصاف بر سراسر گيتى پرتو مى‌افكند، و روابط انسانى بر اصل عدل و انصاف استوار مى‌گردد، و مردمان همه به نيكى و نيكوكارى و پارسايى مى‌گرايند، و ظلم و ستم را يك‌سو مى‌نهند، ازاين‌رو، شايسته فضل بيشتر و رحمت بيشتر مى‌گردند، و بارش بارانهاى مناسب و بموقع سبب رشدى وصف ناپذير در توليد خواهد گشت و بسيارى از مشكلات و كمبودها و نيازمنديها را برطرف خواهد ساخت.

پيامبر اكرم «ص»:

* ... يتنعّم امّتى فى زمن المهدىّ «ع» نعمة لم يتنعّموا قبلها قطّ يرسل السّماء عليهم مدرارا و لا تدع الأرض شيئا من نباتها إلّا اخرجته ...[٢]

- ... امّت من در زمان (رستاخيز) مهدى «ع» به نعمتهايى دست يابند كه پيش از آن و در هيچ دوره‌اى دست نيافته بودند. در آن روزگار، آسمان باران فراوان دهد، و زمين هيچ روييدنى را در دل خود نگاه ندارد ...

چون مردمان به تقوا و پارسايى روى مى‌آورند، خداوند بركات و بارانها را فرو مى‌فرستد و خشكى و كم‌آبى در مناطق بسيارى برطرف مى‌شود؛ و اين وعده الهى كه درباره جامعه تقواپيشگان مژده داده است آشكار مى‌گردد:

[١] -\i« وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ:\E اگر مردم آباديها ايمان آورده و تقوا پيشه ساخته بودند، بركات آسمان و زمين را به رويشان مى‌گشوديم ...» اعراف ٧/ ٩٦.

[٢] -« بحار» ٥١/ ٨٣.