* و يعطى النّاس عطايا مرّتين فى السنّة و يرزقهم فى الشّهر رزقين ... حتى لا ترى محتاجا إلى الزكاة و يجيئ أصحاب الزكاة بزكاتهم إلى المحاويج من شيعته فلا يقبلونها، فيصرّونها و يدورون فى دورهم، فيخرجون إليهم، فيقولون: لا حاجة لنا فى دراهمكم ... فيعطى عطاء لم يعطه احد قبله.[١]

- (امام مهدى «ع»)، در سال دو بار به مردم مال ببخشد و در ماه دوبار امور معيشت بدانان دهد ... تا نيازمندى به زكات باقى نماند. و صاحبان زكات، زكاتشان را نزد محتاجان آورند، و ايشان نپذيرند. پس آنان زكات خويش در كيسه‌هايى نهند و در اطراف خانه‌ها بگردند (براى دستيابى به محتاجى)، و مردم بيرون آيند و گويند:

ما را نيازى به پول شما نيست ... پس دست به بخشش گشايد، چنانكه تا آن‌روز كسى آنچنان بخشش اموال نكرده باشد.

امام صادق «ع»:

* إنّ قائمنا إذا قام اشرقت الأرض بنور ربّها ... و يطلب الرجل منكم من يصله بماله و يأخذ منه زكاته، فلا يجد أحدا يقبل منه ذلك و أستغنى النّاس بما رزقهم اللّه من فضله.[٢]

- هنگام رستاخيز قائم ما زمين با نور خدايى بدرخشد ... و شما به جستجوى اشخاصى برمى‌آييد كه مال يا زكات بگيرند، و كسى را نمى‌يابيد كه از شما قبول كند، و مردمان همه به فضل الهى بى‌نياز مى‌گردند.

[١] -« بحار» ٥٢/ ٣٩٠؛« غيبت نعمانى»/ ٢٣٧، با اندك اختلاف.

[٢] -« بحار» ٥٢/ ٣٣٧.