اين حديث، به تعاليم الهى امام مهدى «ع» نظر دارد، كه به شاگردان خويش مى‌آموزد، و آنان را در مسائل پيچيده حيات بشرى و پاسخ اسلامى به آنها، يارى مى‌دهد، و انديشه‌هاشان را بارور مى‌سازد تا با نورى الهى توان يابند كه در مشكلات و دشواريهاى اقتصادى، سياسى، فرهنگى، تربيتى، اجتماعى، خانوادگى، فردى و ...

نظر بدهند، هم قانون خدا و آيين سره و خالص اسلام را بيان كنند، و هم يك‌جهت و يك‌سو راهنما و راهگشاى اجتماعات بشرى گردند.

در پرتو تعاليم چنين امام، و چنين يارانى، دوران تضادها و برداشتهاى ناسازگار از دين، و تفسيرهاى گوناگون و متضاد از احكام خدا سپرى مى‌گردد، و در برابر اين تعاليم خالص اسلامى و قرآنى، ديگر ايدئولوژيهاى بشرى از هرنوع و هرسوى عالم رنگ مى‌بازد و بى‌اصالت مى‌گردد. و همه مدعيان فكر و فرهنگ و مرام در مى‌مانند و ناتوان مى‌گردند. و سرانجام همه انسانها پس از دوران توان‌سوز و سراسر اندوه حيرت و گمراهى و سرگردانى و تاريكى و نادانى- بويژه نسبت به مسائل اصلى حيات بشرى- به سپيده‌دم سعادت و دانايى مى‌رسند، و به زلال تعاليم مهدوى دست مى‌يابند، و پذيراى آنها مى‌گردند. وحدت واقعى و يكپارچگى درونى و عقيدتى و مرامى در جامعه‌ها پديد مى‌آيد، و جهان‌بينى و ايدئولوژى واحدى بر سراسر آباديها حاكم مى‌گردد.