پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤١ - ٣ خطبه دوم حضرت زهرا عليها السلام
١. به خدا سوگند! در حالى صبح كردم كه از دنياى شما متنفّر، مردانتان را دشمن مىشمارم و از آنها بيزارم، آنان را آزمودم و دور افكندم و در بوته آزمايش قرار دادم و متنفّر شدم، چقدر زشت و ناپسند است شكسته شدن شمشيرها و سكوت در برابر دشمن و به شوخى گرفتن سرنوشت مسلمانان و انجام كارهاى بىحاصل و تسليم در برابر دشمن و فساد و تباهى عقيده و آرمان و گمراهى افكار و انديشه و لغزش ارادهها، آنان چه اعمال ناپسندى پيش از خود براى آخرت فرستادند كه خدا بر آنها خشم گرفت و در عذاب الهى جاودانه خواهند بود.
٢. چون اينگونه ديدم، مسئوليت آن را به گردنشان افكندم و بار سنگين گناه آن را بر دوش آنان و رهآورد هجومش را بر عهده آنها نهادم.
٣. واى بر آنها! چگونه خلافت را از كوههاى استوار رسالت و اركان متين نبوّت و رهبرى و خاستگاه نزول وحى و جبرئيل امين و آگاهان در امر دنيا و دين، كنار زدند. به هوش باشيد! كه اين ضرر و زيانى آشكار است.
آنان چه ايرادى بر ابو الحسن [على] داشتند؟
٤. به خدا سوگند! آنها بر شمشير برنده على و بىاعتنايىاش در برابر مرگ در ميدان نبرد و قدرتش در جنگجويى و ضربات درهم شكنندهاش، ايراد مىگرفتند.
به خدا سوگند! اگر مردم با يكديگر همدست شده بودند و زمام خلافت را بر عهده كسى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرموده بود، سپرده بودند هرگاه مردم از جاده حق منحرف مىشدند، آنها را بىرنج و دغدغه چنان به راه راست رهنمون مىشد كه نه مركب ناتوان مىشد و نه راكب خسته و ملول مىگشت و سرانجام آنان را به سرچشمه آب زلال و گوارا، وارد مىساخت، نهرى كه دو طرفش مالامال از آب بود، آبى كه هرگز ناصاف نمىشد و سپس آنها را پس از سيرابى كامل، بازمىگرداند و در نتيجه او را در نهان و آشكار خيرخواه خود مىيافتند.
[على] هرگز از دنيا بهره نمىگرفت و از آن سودى جز سيراب كردن تشنهكامان و سير نمودن گرسنگان نداشت و در اينجا دنياپرست از زاهد، و راستگو از دروغگو، براى همه آنان روشن مىشد. و به فرموده خدا: اگر اهل شهرها و آبادىها، ايمان مىآوردند و تقوا پيشه مىكردند، درهاى بركات آسمان و زمين راى بر روى آنها مىگشوديم، ولى آنها تكذيب كردند و ما آنان راى به كيفر اعمالشان گرفتار ساخته و مجازات نموديم و كسانى كه از آنها به جور و ستم رو آورند، اعمالشان دامان آنها راى خواهد گرفت و هرگز نمىتوانند از چنگال عذاب الهى بگريزند.