پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٢ - ٤ درجه ايمان و خداپرستى

بدنش از ترس من به خود مى‌لرزد، او از صميم دل به پرستش و عبادت من رو آورده است، شما را گواه مى‌گيرم كه پيروانش را از آتش دوزخ مصون داشته‌ام.[١] امام حسن مجتبى عليه السّلام مى‌فرمايد:

شب جمعه‌اى مادرم فاطمه را ديدم در محراب عبادت خويش ايستاده و تا سپيده‌دم همواره در ركوع و سجود بود، مى‌شنيدم در حق زنان و مردان مؤمن، بسيار دعا مى‌كند و آنان را نام مى‌برد، ولى در حق خود دعايى نمى‌كند، عرض كردم:

مادر! چرا همان‌گونه كه براى ديگران دعا مى‌كنى در حق خود دعا نمى‌كنى؟ فرمود:

پسرم! نخست: همسايگان، سپس اعضاى خانه.[٢]

فاطمه زهرا عليها السّلام ساعات پايانى روز جمعه را به دعا اختصاص مى‌داد و شب‌هاى دهه آخر ماه مبارك رمضان را بيدار مى‌ماند و همه اعضاى خانواده خويش را با عبادت و دعا، به شب زنده‌دارى تشويق مى‌فرمود.

حسن بصرى مى‌گويد: ميان اين امّت، فردى نيايشگرتر از فاطمه سراغ ندارد، وى به‌قدرى به عبادت مى‌ايستاد كه پاهاى مباركش متورّم مى‌شد[٣] و از ترس خدا در نماز، نفسش به‌شماره مى‌افتاد.[٤]

آيا فاطمه عليها السّلام در تمام مدت زندگى هيچ‌گاه از محراب عبادت خارج شد؟

آيا زهراى مرضيّه عليها السّلام در سراسر زندگى همواره در سجده نبود؟ او با نيك شوهردارى و تربيت فرزندان خويش، خدا را در خانه عبادت مى‌كرد و در انجام خدمات عمومى نيز در اطاعت خدا مى‌كوشيد و او را پرستش مى‌نمود، همان‌گونه كه با دلجويى از فقراء و محرومان و ترجيح دادن آن‌ها بر خويشتن، خود و اعضاى خانواده‌اش به عبادت خدا مى‌پرداختند.

[١] . امالى صدوق مجلس ٢٤/ ١٠٠.

[٢] . بحار الانوار ٤٣/ ٨١- ٨٢.

[٣] . بحار الانوار ٤٣/ ٨٤.

[٤] . اعلام الدين/ ٢٤٧، عدة الداعى/ ١٥١.