پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٦ - ٦ مبارزات پيگير
قريش پس از وفات ابو طالب عمو و حامى و پشتيبان رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم جام خشم و كينه و آزار و اذيّت خود را بر وجود نازنين نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم فروريخت و زهراى اطهر عليها السّلام با چشم خود مىديد كه اراذل و اوباش و سركشان قريش چگونه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم را ناسزا گفته و در صدد آزار و اذيّت او برمىآيند، در صورتى كه هدف پيامبر خدا رهايى آنان از تاريكىهاى جهل و نادانى و رهنمون گشتن به نور هدايت بود، رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم مىكوشيد از سنگينى بار ناراحتى زهرا بكاهد و او را به صبر و شكيبايى بر دشوارىها تشويق كند، از اينرو بدو مىفرمود: «دخترم! گريه مكن، خداوند پدرت را از شر مخالفان محافظت مىكند و در مبارزه بر ضد دشمنان دين و رسالتش وى را يارى مىرساند[١].»
بدينسان، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم در جان و روان دخت گرامىاش روح والاى جهاد و مبارزه را غرس و قلبش را به صبر و شكيبايى و اطمينان به پيروزى شاد مىگرداند.
فاطمه عليها السّلام پس از هجرت پدر بزرگوارش به مدينه و در فضاى وحشتزاى مكه به همراه پسر عمويش على بن ابى طالب عليه السّلام كه براى فخر و غرور قريش اهميّتى قائل نمىشد، هجرت خود را آغاز كرد. على عليه السّلام در حالى كه پاهاى مباركش در اثر پيادهروى در سفر، متورّم شده بود در منطقه «قباء» به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم پيوست.
پس از آنكه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم پايه و اركان دولت مبارك خويش را در مدينه تحكيم بخشيد، زهراى مرضيّه عليها السّلام به خانه بىتكلّف و ساده همسر منتقل گرديد و در جنگ و مبارزهاش همراه با او شركت جست و بر شدايد
[١] . سيرة المصطفى/ ٢٠٥، تاريخ طبرى ١/ ٤٢٦ چاپ دار الفكر بيروت.