پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٧ - شخصيت علمى و ادبى زهرا عليها السلام

در غم جانسوز از دست دادن پيامبر اسلام بايد شرق و غرب گيتى بگريند و قبايل مضر و يمان، سزاوارند در اين مصيبت اشك بريزند.

اى پيامبر آخرين! كه روشنايى‌ات خجسته است، درود خداى فرستنده قرآن به روان پاك تو باد.[١]

سپس مشتى از خاك قبر پدر برگرفت و بر چشمان و صورت خود نهاد و آن‌گاه فرمود:

آن‌كس كه خاك پاك قبر رسول خدا را ببويد، سزاوار است كه تا پايان عمر، هيچ‌گونه بوى خوشى نبويد.

پدر! پس از تو آن‌قدر مصائب بر من فروريخت كه اگر بر روزهاى روشن مى‌ريخت، به شب تيره تبديل مى‌شدند.[٢]

٢. نيز در مصيبت جانكاه پدر بزرگوار خويش فرموده است:

به غايبى كه در زير خروارها خاك آرميده برگو، آيا صداى ناله و فريادم را مى‌شنوى.

پس از تو آن‌قدر مصيبت‌ها بر من فروريخت كه اگر بر روزهاى روشن مى‌ريخت، به شب تيره تبديل مى‌شدند.

من در سايه حمايت محمد قرار داشتم و تا زمانى‌كه او حامى من بود، از دشمنان و كينه توزان بيم نداشتم، او جمال و جلوه من بود

ولى امروز در برابر فرومايگان پست، سر فرود آورده‌ام و بيم آن دارم كه بر من جفا و ستم‌

[١] .

[٢] . تاريخ الأدب العربى ١٦٤- ١٦٥.