«هذا كتاب من اللّه العزيز الحكيم لمحمّد نوره و سفيره و حجابه و دليله، نزل به الرّوح الأمين من عند ربّ العالمين؛ عظّم يا محمّد أسمائي و اشكر نعمائي و لا تجحد آلائي إنّي أنا اللّه لا إله إلّا أنا، قاصم الجبّارين [و مبير المتكبّرين‌] و مذلّ الظالمين و ديّان يوم الدّين إنّي أنا اللّه لا إله إلّا أنا، فمن رجا غير فضلي أو خاف غير عدلي؛ عذّبته عذابا لا اعذّ به أحدا من العالمين فإيّاي فاعبد و عليّ فتوكّل.

إنّي لم أبعث نبيّا فأكلمت أيّامه و انقضت مدّته إلّا جعلت له وصيّا، و إنّي فضّلتك على الأنبياء و فضّلت وصيّك على الأوصياء و أكرمتك بشبليك بعده و بسبطيك الحسن و الحسين و جعلت حسنا معدن علمي بعد انقضاء مدّة أبيه و جعلت حسينا خازن وحيي و أكرمته بالشهادة و ختمت له بالسعادة، فهو أفضل من استشهد و أرفع الشهداء درجة، جعلت كلمتي التامّة معه و الحجّة البالغة عنده، بعترته أثيب و اعاقب، أوّلهم‌

[١] . جابر پس از زيارت اربعين قطعا در مدينه با امام باقر عليه السّلام ديدار داشته است. گفته‌اند جابر در زيارت اربعين امام حسين عليه السّلام نابينا بوده بنابراين، اگر وى نابينا بوده لوح را چگونه خوانده است؟ شايد بتوان گفت جابر در پايان عمر نابينا شده، و برخى از سر اشتباه، نابينايى وى را در اربعين سال ٦١ هجرى دانسته‌اند و اين سخن برخلاف گفته كسانى است كه نابينايى وى را در پايان عمرش دانسته‌اند، عبارتى كه در كتاب« بشارة المصطفى» از روايت مربوط به زيارت اربعين جابر از قول عطيه عوفى نقل شده آمده است« فألمسنيه، فألمسته فخرّ على القبر؛ يعنى دست مرا بر قبر بگذار، دست او را بر قبر نهادم و خود را روى قبر انداخت» دلالت بر نابينا بودن جابر ندارد، شايد درخواست وى از عطيه كه دستش را بر قبر مطهر امام نهد در اثر شدت گريه و حزن و اندوه وى بوده كه چشمانش سفيد و يا در آن روز اشك آن‌ها را فراگرفته بوده است. مؤيد اين معنا مطلبى است كه در اين خبر آمده« ثم جال ببصره حول القبر و قال السلام عليكم؛ سپس به اطراف قبر نگاه كرد و گفت سلام عليكم ...» بنابراين، نمى‌توان جابر را نابينا دانست.