پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٥ - دفاع ام سلمه

سخنان از منبر فرود آمد.[١]

ابن ابى الحديد مى‌گويد: سخنان ابو بكر را نزد نقيب ابو يحيى بن ابى زيد بصرى، بازگو كردم و از او پرسيدم: سخنان كنايه‌آميز ابو بكر به چه كسى ارتباط داشت؟ وى خنديد و گفت: بگو به چه كسى تصريح داشت؟ گفتم: اگر تصريح كرده بود كه از شما نمى‌پرسيدم: لبخندى زد و گفت: منظورش على بن ابى طالب بوده. گفتم: مگر انصار در اين رابطه چه موضعى اتّخاذ كردند؟ گفت:

آنان به سود على شعار دادند و ابو بكر چون در اثر آشفتگى اوضاع جان خود را در خطر ديد، با اين سخنان آن‌ها را از هرگونه واكنشى بازداشت.[٢]

دفاع امّ سلمه‌

پس از پايان خطبه حضرت زهرا عليها السّلام در مسجد و سخنان اهانت‌آميز ابو بكر، وقتى خبر به امّ سلمه رسيد، اظهار داشت: آيا در مورد شخصيت والايى چون فاطمه دخت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم چنين سخنانى گفته مى‌شود؟ به خدا سوگند! فاطمه حوريه‌اى ميان انسان‌ها و نفسى براى جان‌هاست، وى پرورش يافته دامان انسان‌هاى پاك و برجسته است، در دستان فرشتگان دست به دست گشته و در دامان زنانى پاكدامن نشو و نما كرده است و به بهترين وجهى بالندگى يافته و تربيت شده است. آيا مدّعى هستيد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم او را از ميراث خويش محروم ساخته ولى به او اعلان نكرده است؟ در صورتى‌كه خداوند فرموده است و خويشان نزديك خود راى از عذاب خدا بيم ده آيا رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم او را بيم داده و وى، با فرمان رسول خدا مخالفت ورزيده‌

[١] . دلائل الامامه طبرى ٣٩.

[٢] . شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ١٦/ ٢١٥.