پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٦ - شيوه مسالمتآميز و نقش زهرا عليها السلام
رويارويى فاطمه زهرا عليها السّلام با مخالفان، از دو ويژگى برخوردار بود كه امام على عليه السّلام نمىتوانست آنها را خود، بهجاى همسرش انجام دهد.
نخست: اينكه فاطمه زهرا عليها السّلام با شرايط ويژه مصيبت اندوهبار خود در رحلت پدر بزرگوارش رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم و جايگاهش نسبت به پدر خويش، در شوراندن عواطف و احساسات مردم و ايجاد ارتباط جاذبه روحى مسلمانان با پدر ارجمندش صلوات اللّه عليه و ياد روزگار درخشان آن حضرت، توان بيشترى از امام على عليه السّلام داشت و مىتوانست احساسات مردمى را متوجّه مسائل اهل بيت سازد.
دوم: تا زمانىكه فاطمه زهرا عليها السّلام به عنوان يك زن وارد عرصه نزاع و كشمكش مىشد، هرگونه نقشى را كه در اين راستا ايفا كرده بود، اين نزاع، هرگز جنبه جنگ مسلّحانهاى كه فرمانده و رهبرى بطلبد، به خود نمىگرفت.
از سويى تا زمانىكه هارون نبوّت (امام على عليه السّلام) در خانه به صلحى موقّت كه خود اعلان كرده بود تا مردم پيرامونش گرد آيند، پايبند بود و مراقبتى كه از اوضاع داشت تا هرگاه خواست در آن دخالت كند و در صورت قيام، آن را رهبرى نمايد وگرنه در آرام ساختن فتنه و آشوب بكوشد، فاطمه زهرا عليها السّلام نيز با مقاومتى كه از خود نشان مىداد يا قيام و شورشى همگانى بر ضد خليفه سامان مىداد و يا از محدوده نزاع و كشمكش معمولى بيرون نمىرفت و بنابراين، كار را به آشوب و تفرقه و پراكندگى نمىكشاند.
از اينرو، امام (صلوات اللّه عليه) قصد داشت فريادش را از زبان زهرا عليها السّلام به گوش مردم برساند و خود، از صحنه كارزار دور بماند و در انتظار استفاده از لحظه مناسب و فرصتى كه حاكى از موقعيتشناسى وى بود، بسر ببرد و نيز خواست بهوسيله رويارويى زهرا عليها السّلام براى همه پيروان قرآن بر بطلان خلافت