بگيريم ببينيم چه مى‌شود! احتياطى است ديگر. براى چه؟ براى اينكه اينها ديدند كه خوب، مجلس هم كه شد يك مجلسى كه اكثرش اهل علم و علما هستند و اكثريت قاطعش مسلمانهاى پر و پا قرص هستند و همين طور در دولت هم يك دولتى است كه اسلامى است و پر و پا قرص، قوه قضائيه هم يك قوه قضايى است كه در كف مسلمانها و مسلمانهاى پر و پا قرص است و اين غير آنى است كه ما مى‌خواهيم، غير آنى است كه آنها مى‌خواستند.

آنها مى‌خواستند كه يك مجلسى باشد [به‌] صورت مجلس؛ مثل بعضى مجالس سابق، كه بود و افرادى باشند از همين افرادى كه درست شده است و مى‌شود و سينه براى غرب مى‌زنند. و ديدند نشد اين. از اين جهت، دنبال اين افتادند كه ما همه بساط را به هم بزنيم! باز دو سه سال بنشينيم دوباره رفراندم كنيم: رفراندم براى اصل جمهورى! حالا اگر براى اصل جمهوريش هم نگويند، رفراندم براى قانون اساسى؛ رفراندم براى رئيس جمهور، رفراندم براى مجلس؛ رفراندم كنيم براى اينها. اين معنايش چيست؟ معنايش اين است كه ثبات اين مملكت را از دست بگيرند. اينكه الآن ثبات دارد و از افتخارات اين انقلاب است كه در ظرف يك سال همه اين چيزها درست شد، اين را از دست بگيرند، بگويند حالا نشد، دوباره از سر! دوباره از سر!؛ آراءْ [آراءِ] مردم است. خوب، اگر ميزان آراء مردم است، آراء مردم است اينها كه هستند. اينها كه از اروپا نيامده‌اند! اينها آراء همين مردم‌اند؛ همين مردم‌اند كه به مجلس رأى دادند، وكيل تعيين كردند؛ همين مردم‌اند كه به جمهورى اسلامى رأى دادند و همين مردم‌اند كه به قانون اساسى رأى دادند و همين مردم‌اند كه همه چيز را خودشان ايجاد كردند. حالا ما دوباره از سر برويم سراغ چه مردمى؟ باز برگرديم به اين مردم! اين مردم همان مردم‌اند كه اگر پنجاه دفعه هم [نظام‌] به هم بخورد، همين است. اينها اين اشتباه را دارند كه خيال مى‌كنند كه اگر اين دفعه به هم بخورد- مثلًا- فلان جمعيت تو كار مى‌آيد. اينها نمى‌دانند كه اگر اين دفعه به هم بخورد، يكى از اينها هم نمى‌آيد! اين دفعه مردم فهميدند كه چه اشخاصى به اسلام اعتقاد دارند و چه اشخاصى به اسلام اعتقاد ندارند يا خيلى پايبند نيستند. اگر اين دفعه به‌