و غايتشان اين بود كه در يك مجلسى چند هزار نفرى بود. ارشادى است براى يك ملت؛ ملت چند ميليونى. و اگر شما اين قلمى كه دستتان هست قلم ارشادى باشد، مى‌توانيد كه يك ملت را به راه راست هدايت كنيد و مى‌توانيد كه مردم را از انحرافات نجات بدهيد. امروز در مقابل قلمهاى ارشادى، چند مقابل قلمهاى انحرافى هست؛ و در مقابل سخنهاى ارشادى، سخنهاى انحرافى هست.

خوب، بايد انسان متوجه باشد كه اين منحرفين براى چى مى‌گويند، چه خواهند گفت، انگيزه‌شان در اين انحرافات چيست، اين كسى كه اهل همين مملكت است واهل همين خاك است واهل همين ملت است چه مى‌گويد كه مى‌خواهد انحراف ايجاد كند، واقعاً صحيح است كه اينها دلسوز هستند براى ملت، براى دلسوزى مى‌خواهند رفع كنند آن مسائل فاسد را، يا نه، آلت دست قرار داده‌اند؛ براى اينكه فاسد كنند. ممكن است در بين اينها اشخاصى باشند كه واقعاً بخواهند مفاسد را بگويند و اصلاح بكنند. لكن در گفتن مفاسد، از لحن آن كسى كه مى‌گويد، انسان مى‌فهمد چه [مقصودى دارد.] آن كسى كه مى‌گويد كه من مى‌خواهم مردم را ارشاد كنم، از قلمش انسان مى‌فهمد كه مسأله، مسئله ارشاد است يا مسأله، مسئله چيزهاى ديگر است.

آن كسى كه صحبت مى‌كند، انسان از صحبتش مى‌فهمد، طرز صحبت معلوم است كه از يك نفْس خبيث بيرون آمده براى افساد يا از يك نفْس آرام بيرون آمده است براى اصلاح. و ما در بعضى از اين قلمها و در بعضى از اين زبانها، آن دومى؛ آن معناى اصلاحى را كم مى‌بينيم؛ يعنى، اينها كه متكفل روزنامه‌ها هستند، متكفل نطقها در اطراف هستند، اينها را آدم مى‌بيند كه آن طورى كه سلامت بايد باشد در قلم و سلامت بايد باشد در بيان و ارشاد بايد باشد در قلم و زبان هست، اما آن طورى كه انسان مى‌خواهد؛ نيست، كم است. و از آن طرف، نشريات زيادى هست كه مى‌بينيد كه فاسد است و مى‌خواهند به فساد بكشند.

بايد شماها در مقابل اينها، نشرياتتان يك نشرياتى باشد كه وقتى دست مردم برسد، در ذهنشان بيايد كه خوب، اين يك تعليمى است، دارند به ما مى‌دهند؛ يك مدرسه‌اى‌