ما پيدا بكنيم كه لبريز از علم باشد، لبريز از تخصص باشد و آرام باشد. اگر در دانشگاه بخواهد آرامش نباشد، اين دانشگاه نمى‌تواند تخصصهاى متخصصين را پذيرا باشد.

شما اساتيد محترم نمى‌توانيد علم خودتان را به ديگران [تعليم‌] كنيد، مگر در يك محيط آرام؛ آرامش دانشگاهها از همه جا لازمتر است. اگر آرامش در دانشگاه نباشد، تمام زحمتهاى اساتيد به باد فنا خواهد رفت. اگر آرامش در دانشگاه نباشد و در محيطهاى تعليمى نباشد، چطور امكان دارد كه متفكران افكار خودشان را به جوانان ما صادر كنند و مغزهاى آنها را متفكر و متخصص بار بياورند. آن چيزى كه براى ما مهم است آرامش است در همه جا، در سطح كشور، در بين كشاورزان، در بين كارخانه‌ها، در بين صاحبان صنايع و خصوصاً در بين دانشگاه. از دانشگاه است كه تمام علوم به خارج و به جوانان ما مى‌رسد. اين احتياج به يك آرامش دارد. البته علوم انسانى محتاج به يك انسانهاى متعهد دارد. انسانى كه تعهد به قواعد اسلام ندارد و تعهد به آن زيربنايى كه توحيد است ندارد، در علوم انسانى نمى‌تواند عملى انجام بدهد الّا انحراف و اين قابل پذيرش نيست. در ساير رشته‌هايى كه در دانشگاه هست آن چيزى كه مورد نظر است اين است كه اساتيد مشغول به كار خودشان باشند و توطئه در كار نباشد. اما انگيزه‌هاى آنها يك انگيزه‌هاى مختلفى است. يك امر طبيعى است كه انگيزه‌ها با هم اختلاف دارد، لكن اگر اساتيد محترم دانشگاه، كه مى‌خواهند به اين مملكت خدمت بكنند و مى‌خواهند تخصص را از خودشان به ديگران [تعليم‌] كنند، توجه داشته باشند كه محيط دانشگاه، محيط تعليم و تعلم است، نه محيط امورى كه به كشور ما ضرر مى‌رساند. هر يك از آنها در اين حد باشند كه فقط مشغول آن تعهدى كه استاد دارد باشند، و لو انگيزه آنها با انگيزه‌هاى ديگران اختلاف داشته باشد، آنها مورد پذيرش هستند و در دانشگاهها مى‌توانند خدمت بكنند و برادران، همه ما، با آنها مخالفت نبايد بكنند، ولى اين جهت بايد محرز باشد كه انحرافات در كار نباشد؛ و بنا بر اين نباشد كه اساس جمهورى اسلامى را بخواهند متزلزل كنند و جوانان را وادار كنند به كارهايى كه در دانشگاه مناسب نيست.

من اميدوارم كه امسال دانشگاه آن مقدارى كه ممكن است باز بشود و آن مقدارى كه‌