خودش را مطلقاً بگيرد؛ لكن مى‌تواند كمش بكند. نمى‌گويم قدرت ندارد؛ از اختيار خارج است و معاقبيم. نخير، همه معاقبيم در گفتارمان در كردارمان در نظرهامان. در همه چيز ما مسئوليم.

بايد توجه به اين معنا بشود كه حتى الامكان، آن قدرى كه لازم است، خصوصاً در اين موقع از زمان كه ملت ايران و كشور ايران مبتلا به همه گرفتاريهاست و همه بايد كوشش بكنند كه گرفتارى را زيادش نكنند، دنبال اين باشند كه كم بشود دعواها، زياد نشود. كوشش كنيد تفاهم بشود، اگر بنا باشد كه شما در «ميزان» حرفى [بزنيد] كه خداى نخواسته خلاف ميزان عمل بكنند، به يك طايفه‌اى شروع كنيد چه كردن، آن طايفه هم اسمش را ميزان نمى‌گذارند، چيز ديگر مى‌گذارند، آنها هم شروع مى‌كنند به اين طرف. حالا آن طور نيست كه مثل زمان سابق باشد كه «اعليحضرت همايونى» هر چه گفتند همان مُتَّبع است. حالا از آن بالا تا پايين هر كه حرف بزند، آن پايين پايينها هم، كه به خيال ما و شما پايين‌اند كه نيستند، اعتراض مى‌كنند. اعتراضشان را هم مى‌بينيد. الآن وضع اين طور است كه كسى جلو كسى را نمى‌تواند بگيرد، و نگرفته است. اگر هر كس شروع كند مطلبى بگويد كه به يك طايفه‌اى بر مى‌خورد، اين هم دنبال اين مى‌آيد كه به شما جواب بدهد، يك قدرى هم اضافه‌اش مى‌كند. فردا هم شما بگوييد يك قدرى بالا پايين؛ خوب، اين همين طورى مى‌رود تا اينكه همه قلمها بشود چماق و زبانها بشود خنجر!

بايد همه ما، همه ملت ما، روزنامه‌ها، همه تبليغات، فكر اين معنا باشند كه اين بار سنگين كه الآن آمده است روى ايران سَبُكش كنند. الآن همه اطراف ايران يك بساطى است. يك جا جنگ است، يك جا اشرار خانه‌هاى مردم را چه مى‌كنند؛ اين اشرار زمينهاى مردم را چه مى‌كنند. اين مسائل هست، و تبليغات دامنه‌دار هم هست كه اگر يك كار جزئى انجام بشود، در خارج بزرگش كنند و در همه جاى دنيا تبليغش مى‌كنند.

هدف دشمن از ايجاد اختلاف‌

ما بايد حتى الامكان كارى بكنيم كه يك وقت خداى نخواسته اين طور نباشد كه در